Ο Δημήτρης είναι ένα κλασσικός ροκάς και αυτό ακριβώς κάνει στην μαγειρική του, ροκάρει και αυτοσχεδιάζει. Χωρίς πρόγραμμα, με τολμηρές επιλογές και παντρέματα υλικών που ακολουθούν συχνά μια αόρατη, σαφώς, μη στερεότυπη λογική.

Oπως και να το κάνουμε η σούβλα θέλει τέχνη κι όλοι μας λίγο πολύ έχουμε πέσει «θύμα» ενός κακοψημένου οβελία, που μας κάνει να νοσταλγούμε ένα ζουμερό μπουτάκι αρνιού σιγοψημένο σε «συμβατικό» φούρνο με μελωμένες πατάτες.
Θα πρέπει λοιπόν μάλλον να αντιμετωπίσουμε με την δέουσα σοβαρότητα αυτή την εποχιακή ναι μεν, αλλά μοναδική ιεροτελεστία .

Η αγάπη των Αρχαίων Ελλήνων ήταν παροιμιώδεις και ξαφνιάζει ακόμα και όσους γνωρίζουν ότι ακόμα και σήμερα οι Νεοέλληνες δείχνουν και μάλιστα έμπρακτα την ίδια προτίμηση σε κάθε είδους συκώτια, σπλήνες, έντερα, κεφαλάκι και ποδαράκια ζώων!!

Είναι φορές που αναρωτιέμαι αν αυτό που νιώθω κάθε φορά που βρίσκομαι στο προαύλιο ενός εξωκλησιού είναι πείνα ή λαχτάρα να ανακαλύψω ένα αληθινά σπιτικό καλοζυμωμένο άρτο!
Μπορεί να είναι και αυτή η λαχτάρα της απελευθέρωσης από όλους αυτούς τους παιδικούς περιορισμούς : πρόσεχε μην σου πέσουν ψίχουλα , τρώγε σαν άνθρωπος , δεύτερο κομμάτι ψωμί δεν έχει και τέτοια… Εδώ με το άλλοθι της ευλογίας του Αγίου συν ότι το συγχωρείτε και το αμάρτημα της λαιμαργίας, μπορώ να δοκιμάσω και ένα και δυο και τρία και τέσσερα κομμάτια.

Τον Κώστα Πρέκα www.prekasyros.gr τον ξέρω τουλάχιστον δώδεκα χρόνια. Θυμάμαι η πρώτη μας γνωριμία έγινε από το τηλέφωνο όταν ακόμα δεν ήταν στην μόδα ούτε η Συριανή αλλά ούτε και η Κυκλαδίτικη κουζίνα ! Όταν κανένας δεν μιλούσε για τις παστελαριές, τα μάραθα και τα φρυσούρια και οι αναφορές στο νησί περιοριζόταν στον Τυρί Σαν Μιχάλη, στις χαλβαδόπιτες και τα λουκούμια.
Θυμάμαι τον τραγουδιστό τόνο στην φωνή του και τα σχέδια του να φτιάξει καινούργια προϊόντα όπου θα αξιοποιούσε τα μοσχομυριστά μάραθα από τις ξερολιθιές του νησιού, τα ολόγλυκα σύκα, την μεγαλόκαρπη κάππαρη και το απίθανα πλούσιο ανοιξιάτικο γάλα.

Βασικά στους ΑΡΚΙΟΥΣ πας και για το κλίμα και για την παρέα και για τις διάφανες παραλίες και για το καλό φαγητό, αλλά κυρίως γιατί μπορείς να είσαι ο εαυτός σου!
Ή τέλος πάντως για να το θέσω αλλιώς μπορείς να ξαναβρείς τον εαυτό σου να ξεπηδά από μια άκρη του είναι σου ξυπόλυτος, ελεύθερος από περιορισμούς χοροπηδηχτός και χαρούμενος σαν τα αγριοκούνελα του νησιού…
Εμείς διαλέξαμε τον εύκολο τρόπο για να πάμε σε αυτό το απομακρυσμένο νησάκι του Νοτίου Ανατολικού Αιγαίου. Δηλαδή αποφύγαμε το εννιάωρο ταξίδι με το πλοίο και αποφασίσαμε να πετάξουμε με την AEGEAN el.aegeanair.com μέχρι την Κω. Από εκεί με το πλοίο ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΣ EXPRESS, πήγαμε Λειψούς, μείναμε δυο μέρες μέχρι να εμπεδώσουμε ότι το νησί έχει καταληφθεί από Ιταλούς και ένα μεσημέρι μαζέψαμε τα μπογαλάκια μας και επιβιβαστήκαμε στον Λάμπρο.

Κάτω από τους δίδυμους λόφους της Ερμούπολης, και με τις «ευλογίες» ορθόδοξων και καθολικών, οι δυο εκκλησιές, ο Σαν Τζώρτζης κι η Ανάσταση, γίνονται μάρτυρες ενός «διπλού γάμου». Γεύσεις από τη δύση συναντιούνται με ανατολίτικες επιρροές, το λιτό φαγητό της φτώχιας βγαλμένο από τ’ αγροτόσπιτα κι οι μερακλίδικες ρεμπετολιχουδιές της Άνω Σύρας κοιτάνε ευθέως στα μάτια την πλούσια και περίπλοκη γαστρονομία των αρχοντικών που συντελείται σε λουσάτες κουζίνες στις μεγαλεπίβολες επαύλεις των εύπορων αστών. Είναι πολυσχιδής η γαστρονομία που οικοδομήθηκε στη Σύρα στην διάρκεια των τελευταίων αιώνων ως αποτέλεσμα της πλούσιας ιστορίας της. Η γοητεία του τοπίου της σαν μαγνήτης συγκέντρωσε ετερόκλητους ανθρώπους, διαφορετικές κουλτούρες και λαούς, που αγάπησαν το νησί και το ‘νιωσαν σπίτι τους. Ο καθένας έφερε μαζί τις συνήθειες, τους τρόπους, τα τεχνάσματά του, τη δική του κατσαρόλα! Κουβεντιάζοντας και συντρώγοντας με Συριανούς διαφορετικών καταγωγών και προελεύσεων, αισθάνεσαι πόσο απέχουν τα κοινά τους βιώματα. Δρόμοι που διασταυρώνονται σε μια ηλιόλουστη πρώτη ύλη από έναν τόπο με αναβροχιές, αρμυρή γη, δριμείς βοριάδες κι ασυνεπή θάλασσα.

 
newsl face