Μπύρα, ζύθος, κρίθινος οίνος... Ξανθιά, κεχριμπαρένια, καστανή ή μαύρη. Σε ότι χρώμα/τύπο και να τη βρούμε, είναι απολαυστική και προσφέρει διαφορετικές κάθε φορά συγκινήσεις, είτε την πίνουμε κρύα για να μας δροσίσει, είτε σε πιο χλιαρές θερμοκρασίες, ούτως ώστε να νιώσουμε στο έπακρο την περιπλοκότητα της γεύσης και των αρωμάτων της. Αδιαμφισβήτιτό γεγονός είναι ότι αυτό το προσφιλές λαϊκό πότο έχει κερδίσει έδαφος τα τελευταία χρόνια, με τους καταναλωτές να επιλέγουν ολοένα και πιο πολύ ποιοτικές μπύρες, και σ' αυτό έχει συμβάλει τα μέγιστα η παράλληλη άνθιση της μικροζυθοποιίας. Μπορεί η ελληνική μικροζυθοποιία και ζυθοποιία εν γένει, να μην έχει τη μακρά ιστορία που παραδοσιακά έχουν άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπως το Βέλγιο, η Αγγλία, η Γερμανία, η Τσεχία, ωστόσο, έχει επιδείξει σημαντικές επιτυχίες στη βιομηχανία της μπύρας και έχει παράσχει και συνεχίζει να παρέχει ποιοτικές μπύρες, οι οποίες έχουν μία θέση στο πάνθεον της μπύρας/μικροζυθοποιίας.

Σάββατο μεσημέρι και περιμένω τέσσερα άτομα για φαγητό. Η διάθεση μου ανάλαφρη ακριβώς όπως και οι πρώτες ημέρες της Άνοιξης. Διαβάζω προσεκτικά τις σημειώσεις μου: πράσινη σαλάτα δροσερή με πανσέδες χρωματιστούς σε τόνους του λευκού ροζ, ντοματίνια μαύρα και κίτρινα παντρεμένα με μπαγιάτικο χωριάτικο ψωμί και ξινοτύρι Μυκόνου.
Ωραία! Αποφασίζω αυτή την φορά να κάνω τις προμήθειες μου από το «Αγροτικόν». Συνήθως πέφτω πάνω του διαδικτυακά, αντικρίζοντας κάτι υπέροχες φωτογραφίες ζουμερών φρούτων και εξωτικών λαχανικών που ανεβάζει στην σελίδα του.
Ομολογουμένως η Φιλοθέη είναι μια περιοχή που πάντα με αγχώνει με τις μονοδρομήσεις της, αλλά μαγικά μέσα σε δέκα λεπτά βρίσκομαι Ρέας 4 και κουβαλώντας την καλύτερη μαγειρική έμπνευση μου, εισβάλλω στο οπωροπωλείο.

Σαν βγω στον πηγαιμό για την αγορά κρέατος αυτές τις ημέρες πάντα όπως και να το κάνω, όπως και να το δω έχω μεγάλο δίλημμα. Τι να διαλέξω; Το παχουλό αρνάκι, τον αθώο αμνό, τον παραδοσιακό οβελία που είναι τελικά για τους περισσότερους και το φετίχ του Πασχαλιάτικου ελληνικού τραπεζιού, ή το ατακτούλι κατσικάκι που το κρέας του σαφώς είναι πιο κρουστό, με λιγότερα λιπαρά και αφήνει στο στόμα μια μοναδική γεύση, η οποία κλείνει μέσα της όλες τις ευωδιές των βουνίσιων βοτάνων και χόρτων και συχνά την σπιρτάδα της αλμύρας μια και δεν είναι λίγα εκείνα τα ζώα των νησιών που ξεδιψούν με θαλασσινό νερό, πηδώντας από βράχο σε βράχο;
Βέβαια ανεξαρτήτως της επιλογής μου φροντίζω όταν έρθει η στιγμή που θα πάω στο κρεοπωλείο του ΣΟΥΠΕΡ ΜΑΡΚΕΤ της γειτονιάς μου να ζητήσω το αρνί ή το κατσικάκι για τα Πασχαλινά μαγειρέματα μου να είμαι καλά διαβασμένη...
Πως το ξεχωρίζω, τι μας «μαρτυράει» η σφραγίδα για την εντοπιότητα του; Τι μέρος και τι κοπή θα ζητήσω ανάλογα με τις μαγειρικές μου εμπνεύσεις; Και καλά το αγοράζω νωρίς, πως θα το συντηρήσω;

Το αυγό είναι ουσιαστικά μια μυστηριακή μορφή τροφής ικανή να θρέψει και να γεννήσει νέα ζωή. Στις αρχαίες ανατολικές θρησκείες τα αυγά είναι σύμβολο δημιουργίας που συνδέεται με τις γιορτές της άνοιξης για αναγέννηση και αναζωογόνηση.

Για τους κινέζους το αυγό συμβολίζει την ολότητα. Ο κίτρινος κρόκος είναι ο ουρανός και το ασπράδι η γη. Κατά τη δημιουργία του κόσμου το Κοσμικό Αυγό άνοιξε στα δύο και τα δύο μισά σχημάτισαν τον ουρανό και τη γη. Στην αρχαία αιγυπτιακή θρησκεία η χήνα του Νείλου κλώσησε το Κοσμικό Αυγό, από το οποίο βγήκε ο Ήλιος, ο θεός Ρα. 

Πολύ αργότερα το αυγό ως σύμβολο συνδέθηκαν με το Πάσχα και πλέον ως χριστιανικό σύμβολο μεταφέρει την ανάσταση και την αναγέννηση. Έτσι σύμφωνα με την χριστιανική παράδοση η καθιέρωση των κόκκινων αυγών το Πάσχα οφείλεται σε μια πωλήτρια αυγών, που την ημέρα της Ανάστασης του Χριστού έμαθε την είδηση στα Ιεροσόλυμα. Δύσπιστη καθώς ήταν, άφησε κάτω το καλάθι με τα αυγά που κρατούσε και αναφώνησε: «Μόνο αν γίνουν τ' αυγά μου κόκκινα θα το πιστέψω». Το θαύμα έγινε και τα αυγά έγιναν κόκκινα.

Είμαι πεπεισμένη τώρα πια ότι όταν τα μαλακά «νεαρά » τυριά έρθουν σε επαφή με την ευωδιαστή ξεροψημένη ζύμη, εκατοντάδες χημικές μεταβολές ενεργοποιούνται. Μια αλχημική διαδικασία βρίσκεται σε εξέλιξη . Το στοιχείο της φωτιάς (ψήσιμο σε φούρνο) έρχεται να ενισχύσει την διαδικασία της ένωσης.
Στην ουσία αυτό που συμβαίνει είναι μαγικό, η φίνα γεύση του δυόσμου και της μαστίχας, ισορροπεί με την ανάλαφρη οξύτητα των φρέσκων τυριών ( ανθότυρος, μανούρι, ξινομυζήθρα, χαλούμι, γαλοτύρι), η ζάχαρη και το μέλι μεταδίδουν την γλυκύτητα τους στο απαλό ζυμάρι κι όλα αυτά σε μια ενότητα δημιουργούν μια μοναδική γαστρονομική ομάδα γλυκών. Η οποία διαθέτει μια αυτόνομη γευστική αρτιότητα και αρμονία, που ξεπερνά το στενό εορταστικό κύκλο των ημερών.
Τέλος η ελληνική γαστρονομική ντοπιολαλιά τους δίνει μικρά χαριτωμένα και πολύ χαρακτηριστικά ονόματα, για να ξεχωρίζουν μέσα στο πλούσιο γαστρονομικό «λεξικό» του Πάσχα.

Εκείνο το κρύο απόγευμα όταν μαζί με την φίλη μου την Γιάννα Μπαλαφούτη και τον Δημήτρη Φραγκούλη κατηφορίζαμε στο κέντρο για να πάμε στο κατάστημα της Αction Aid ήμουν βυθισμένη στις σκέψεις μου και μια δυσθυμία που την έσπαγε σε κάθε χαρά που έτυχε να μου τραβήξει το μανίκι τις τελευταίες μέρες πήγαινε και ερχόταν στον κεφάλι μου. Είχα πάρει την πρόσκληση την τελευταία στιγμή και αυτό δεν είχε καθόλου ταΐσει την ματαιοδοξία μου...

Σπουδάζει στο Λονδίνο οικονομικά, δουλεύει σε μεγάλες εταιρείες στελεχών και ξαφνικά αποφασίζει να βάλει λίγο μέλι στη ζωή της!
Τα αφήνει λοιπόν, όλα πίσω της και αρχίζει να ασχολείται με ένα γοητευτικό ελληνικό προϊόν με ιστορία χιλιάδων χρόνων που σαφώς της «φαίνεται» πιο ενδιαφέρον από τους άψυχους αριθμούς.
Η Εύη Ντόβα, λοιπόν, φτιάχνει πριν τρία χρόνια το «σπίτι της μέλισσας» και συγκεντρώνει στο λιλιπούτειο κατάστημά της Μελισσότοπος περισσότερα από τριάντα διαφορετικά είδη εξαιρετικού μελιού από Έλληνες παραγωγούς που όλοι φέρουν πιστοποιητικά ελέγχου ποιότητας.

 
newsl face