Αν πας, λοιπόν, στο Βελιγράδι  και δεν περάσεις έστω και για μια βόλτα από το Lorentzo & Kakalamba, σίγουρα δεν έχεις δει ένα από τα πιο σημαντικά αξιοθέατα της πόλης τούτης ! Αυτό το μέρος  πρέπει οπωσδήποτε να το επισκεφτείς ,  πέρα από το φαγητό, αφού συγκαταλέγεται στα πιο κιτς εστιατόρια του κόσμου. Στην αρχή έχεις την εντύπωση ότι πρέπει όλα τούτα τα μικρά και ασύνδετα πράγματα, έπιπλα, διακοσμητικά και ομοιώματα ανθρώπων και ζώων να έχουν <πεταχτεί> όπως να’ ναι στο χώρο γα χάρη εντυπωσιασμού. Μια δεύτερη ματιά όμως θα σε πείσει ότι οι ιδιοκτήτες γνωρίζουν ακριβώς τι πρέπει να κάνουν για να προκαλέσουν τις αισθήσεις σου…

Όταν ένα ωραίο κορίτσι ήταν άσπρο και αφράτο, όπως και όταν κάποιο φαγώσιμο έλιωνε στο στόμα, η γιαγιά μου συνήθιζε να το παρομοιάζει απλά ως «κουραμπιέ». Κι αυτό διότι το κριτήριο για την ποιότητα αυτού του εορταστικού γλυκίσματος είναι πρώτα από όλα η λευκότητα η οποία επιτυγχάνεται αφενός με την μπόλικη άχνη ζάχαρη που πασπαλίζετε η επιφάνεια τους, αφετέρου με το πολύ προσεκτικό ψήσιμο ώστε να παραμείνουν κατάλευκοι ακόμα και πριν πασπαλιστούν με ζάχαρη άχνη. Η λευκότητα τους, η οποία και συμβολίζει την αγνότητα, είναι και η αιτία που τους προσφέρουν ως κύριο κέρασμα σε αρραβώνες και γάμους. Το δεύτερο τεστ ποιότητας, μετά την εμφάνιση, για να κριθεί ως επιτυχημένος ένας κουραμπιές, είναι να είναι στο εσωτερικό του κάπως κούφιος και να λιώνει όταν τον βάζεις στο στόμα. Οι πραγματικοί πάντως τεχνίτες των κουραμπιέδων μας ψιθυρίζουν στο αυτί και ένα τρίτο μυστικό: το άριστης ποιότητας βούτυρο.

Οι σκηνές και οι μυρωδιές από την «Πολίτικη Κουζίνα» αναβιώνουν σε ένα από τα πλέον ιστορικά νελικατέσεν της πόλης (και της Πόλης) στο Παλαιό Φάληρο. Μυρίζοντας τα μπαχάρια και βλέποντας τις λακέρδες πάνω στους ξύλινους πάγκους από οξιά νιώθεις να ταξιδεύεις στα στενά του Γαλατά και να ερωτεύεσαι από την αρχή όλες αυτές τις γεύσεις που είναι χαραγμένες στο DNA μας.

Το να βλέπεις όλη την Αθήνα στα πόδια σου, είναι δώρο. Είναι προνόμιο. Είναι εμπειρία. St' Astra, το εστιατόριο του ξενοδοχείου Radisson Blue Park στα προσφέρει και τα τρία απλόχερα. Η Ακρόπολη μπροστά σου, ο Λυκαβηττός στ΄αριστερά - τόσο κοντά που νομίζεις πως θ΄απλώσεις το χέρι να τον αγγίξεις- και κάτω, δίπατα όμορφα νεοκλασσικά που σώθηκαν από την λαίλαπα της αντιπαροχής. Aγαπημένα από παλιά τα mourano φωτιστικά, άνετοι καναπέδες και πολιτισμένη διάταξη τραπεζιών για να τρως άνετα χωρίς ν΄ακούς τους διπλανούς. Η jazz μουσική την ώρα που μπήκαμε και ο έναστρος αττικός ουρανός, αφορμή για να γίνεις ρομαντικός και το συναισθηματικό μου δέσιμο με την εποχή που μαγείρευε ο Ερβέ, ένα τσακ θέλει για να με ρίξει στην παγίδα της σύγκρισης ακόμα και τόσα χρόνια μετά. Ο Γιάννης Λιόκας όμως τα κατάφερε καλά. Ώριμες εκτελέσεις, σωστές τεχνικές, ισορροπίες στα πιάτα του χωρίς ακροβασίες προς χάριν εντυπωσιασμού.

Η έμπνευση για το νέο επιχειρηματικό project του Δημήτρη Λίτινα δεν έρχεται από την ομώνυμη ταινία του Θανάσση Βέγγου αλλά από τη διάθεση της γυναίκας του, της Νάντιας να απαντά στο τηλέφωνο λέγοντας: «Θα σε κάνω Βασίλισσα».

Vegetartian, paleo, vegan, gluten free, sugar free, pescetarian. Τόσες λέξεις και τόσοι περιορισμοί. Δεν ξέρω αν είναι περισσότερο τάση ή ανάγκη, η αλήθεια είναι όμως πως η κιβωτός της διατροφής έχει σαλπάρει για πελάγη μακριά από πρόσθετα και βλαβερά έψιλον. Η τάση του healthy living συναντά το real food και οι "περιορισμοί" γίνονται πεδίο δημιουργικών πειραματισμών στο Wild in the City. Έίναι ένας παράδεισος για όσους πάσχουν κοιλιοκάκη, για τους δυσανεκτικούς στη γλουτένη, για τους φαν της παλαιολιθικής διατροφής, για χορτοφάγους και vegans και για όσους ακολουθούν κάποια συγκεκριμένη «δίαιτα»/διατροφή που αποκλείει ζάχαρη και άλευρα.

Ένας νέος μικρός θησαυρός προστέθηκε στην πλατεία Βαρνάβα, ένα διαμάντι εξ ανατολής για τους vegetarian, στο οποίο δεν θα σου λείψει καθόλου το κρέας. Το Παγκράτι (και συγκεκριμένα τα στενά εκεί γύρω από την Σπονδή) έχει κάνει μεγάλο come back, Μικρά ταχυφαγεία και indie καφετέριες ξεπετάγονται κάθε τόσο ανεβάζοντας το ανταγωνισμό με τα Πετράλωνα και το Κουκάκι.

 
newsl face