Η αγάπη των Αρχαίων Ελλήνων ήταν παροιμιώδεις και ξαφνιάζει ακόμα και όσους γνωρίζουν ότι ακόμα και σήμερα οι Νεοέλληνες δείχνουν και μάλιστα έμπρακτα την ίδια προτίμηση σε κάθε είδους συκώτια, σπλήνες, έντερα, κεφαλάκι και ποδαράκια ζώων!!

Είναι φορές που αναρωτιέμαι αν αυτό που νιώθω κάθε φορά που βρίσκομαι στο προαύλιο ενός εξωκλησιού είναι πείνα ή λαχτάρα να ανακαλύψω ένα αληθινά σπιτικό καλοζυμωμένο άρτο!
Μπορεί να είναι και αυτή η λαχτάρα της απελευθέρωσης από όλους αυτούς τους παιδικούς περιορισμούς : πρόσεχε μην σου πέσουν ψίχουλα , τρώγε σαν άνθρωπος , δεύτερο κομμάτι ψωμί δεν έχει και τέτοια… Εδώ με το άλλοθι της ευλογίας του Αγίου συν ότι το συγχωρείτε και το αμάρτημα της λαιμαργίας, μπορώ να δοκιμάσω και ένα και δυο και τρία και τέσσερα κομμάτια.

Τον Κώστα Πρέκα www.prekasyros.gr τον ξέρω τουλάχιστον δώδεκα χρόνια. Θυμάμαι η πρώτη μας γνωριμία έγινε από το τηλέφωνο όταν ακόμα δεν ήταν στην μόδα ούτε η Συριανή αλλά ούτε και η Κυκλαδίτικη κουζίνα ! Όταν κανένας δεν μιλούσε για τις παστελαριές, τα μάραθα και τα φρυσούρια και οι αναφορές στο νησί περιοριζόταν στον Τυρί Σαν Μιχάλη, στις χαλβαδόπιτες και τα λουκούμια.
Θυμάμαι τον τραγουδιστό τόνο στην φωνή του και τα σχέδια του να φτιάξει καινούργια προϊόντα όπου θα αξιοποιούσε τα μοσχομυριστά μάραθα από τις ξερολιθιές του νησιού, τα ολόγλυκα σύκα, την μεγαλόκαρπη κάππαρη και το απίθανα πλούσιο ανοιξιάτικο γάλα.

Βασικά στους ΑΡΚΙΟΥΣ πας και για το κλίμα και για την παρέα και για τις διάφανες παραλίες και για το καλό φαγητό, αλλά κυρίως γιατί μπορείς να είσαι ο εαυτός σου!
Ή τέλος πάντως για να το θέσω αλλιώς μπορείς να ξαναβρείς τον εαυτό σου να ξεπηδά από μια άκρη του είναι σου ξυπόλυτος, ελεύθερος από περιορισμούς χοροπηδηχτός και χαρούμενος σαν τα αγριοκούνελα του νησιού…
Εμείς διαλέξαμε τον εύκολο τρόπο για να πάμε σε αυτό το απομακρυσμένο νησάκι του Νοτίου Ανατολικού Αιγαίου. Δηλαδή αποφύγαμε το εννιάωρο ταξίδι με το πλοίο και αποφασίσαμε να πετάξουμε με την AEGEAN el.aegeanair.com μέχρι την Κω. Από εκεί με το πλοίο ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΣ EXPRESS, πήγαμε Λειψούς, μείναμε δυο μέρες μέχρι να εμπεδώσουμε ότι το νησί έχει καταληφθεί από Ιταλούς και ένα μεσημέρι μαζέψαμε τα μπογαλάκια μας και επιβιβαστήκαμε στον Λάμπρο.

Κάτω από τους δίδυμους λόφους της Ερμούπολης, και με τις «ευλογίες» ορθόδοξων και καθολικών, οι δυο εκκλησιές, ο Σαν Τζώρτζης κι η Ανάσταση, γίνονται μάρτυρες ενός «διπλού γάμου». Γεύσεις από τη δύση συναντιούνται με ανατολίτικες επιρροές, το λιτό φαγητό της φτώχιας βγαλμένο από τ’ αγροτόσπιτα κι οι μερακλίδικες ρεμπετολιχουδιές της Άνω Σύρας κοιτάνε ευθέως στα μάτια την πλούσια και περίπλοκη γαστρονομία των αρχοντικών που συντελείται σε λουσάτες κουζίνες στις μεγαλεπίβολες επαύλεις των εύπορων αστών. Είναι πολυσχιδής η γαστρονομία που οικοδομήθηκε στη Σύρα στην διάρκεια των τελευταίων αιώνων ως αποτέλεσμα της πλούσιας ιστορίας της. Η γοητεία του τοπίου της σαν μαγνήτης συγκέντρωσε ετερόκλητους ανθρώπους, διαφορετικές κουλτούρες και λαούς, που αγάπησαν το νησί και το ‘νιωσαν σπίτι τους. Ο καθένας έφερε μαζί τις συνήθειες, τους τρόπους, τα τεχνάσματά του, τη δική του κατσαρόλα! Κουβεντιάζοντας και συντρώγοντας με Συριανούς διαφορετικών καταγωγών και προελεύσεων, αισθάνεσαι πόσο απέχουν τα κοινά τους βιώματα. Δρόμοι που διασταυρώνονται σε μια ηλιόλουστη πρώτη ύλη από έναν τόπο με αναβροχιές, αρμυρή γη, δριμείς βοριάδες κι ασυνεπή θάλασσα.

Η αυθεντικότητα, λοιπόν, κατέληξα ότι είναι ένα γνώρισμα των έξυπνων και ακομπλεξάριστων ανθρώπων. Είναι εκείνοι που σου μιλάνε  Απλά, ξεκάθαρα, δίχως κανενός είδους κοινοτοπίες. Δίχως ψεύτικες κομψότητες, δίχως επιτηδευμένη ευγένεια, δίχως την επιθυμία να προκαλέσουν  μόνο και μόνο για να ξεχωρίσουν. Είναι εκείνοι που έχουν την ικανότητα να εκφράζουν το ουσιώδες χωρίς να πασχίζουν με πολυπλοκότητες και κατά ένα μυστήριο τρόπο όλοι μα όλοι έχουν μια τρελή σχέση αγάπης με την γη, το χώμα και τα ζωντανά πλάσματα του πλανήτη γη.

Σκέπτομαι πολλές φορές πως το ψήσιμο απευθείας πάνω στην φωτιά είναι σαν τους κεραυνοβόλους έρωτες. Παίρνεις βρε φίλε όλα τα ρίσκα να καείς, να τσιτσιριστείς να πέσεις στα πατώματα!

Με ένα αδέξιο χειρισμό το κρέας μπορεί να αποστραγγιστεί από τα πολύτιμα ζουμιά του και να καταντήσει στεγνό, καρβουνιασμένο και άνοστο κοινός σόλα.

Αντίθετα με το αργό και ασφαλές ψήσιμο στην γάστρα μοιάζει λίγο με τις μετρημένες σχέσεις ζωής που το πας σιγά σιγά «by the book» δηλαδή!

Κρατιέται όλη η ζουμερή και πικάντικη γλυκύτητα του κρέατος και ένα αόρατος στοργικός αέρας περνοδιαβαίνει ανάμεσα στα τραγανά φύλλα κυκλοφορώντας με ευγένεια και σύνεση αν μιλάμε για ΠΙΤΑ στην γάστρα βέβαια!!

Με λίγα λόγια πρέπει να είσαι σκράπας μάγειρας για να αποτύχεις στο μαγείρεμα της ΓΑΣΤΡΑΣ . Καθώς και εξαιρετικά αδέξιος για να τα κάνεις μαντάρα σε σχέσεις που βασίζονται στην «step by step» επικοινωνία.

Εγώ λοιπόν ως γνήσιο τέκνο της παρορμητικής Κρήτης κάτεχα καλά τι σημαίνει το απευθείας <φλερτ> με την θερμή ανάσα της φωτιάς και το αμαρτωλό αργό στάξιμο του λίπους επάνω στα κάρβουνα… κάτι δηλαδή σαν το πάθος που φουντώνει και σε τσουρουφλίζει!!

 
newsl face