CAFE PUSHKIN ΣΤΗ ΜΟΣΧΑ
Ήταν νωρίς την άνοιξη όταν έφτασα για πρώτη φορά στη Μόσχα, φιλοξενούμενη σε ένα προάστιο χωμένο μέσα στο δάσος από το οποίο το κέντρο της πόλης στις καλύτερες συνθήκες μποτιλιαρίσματος απείχε τουλάχιστον 2-3 ώρες. Κρύο τσουχτερό δεν είχε, το αντίθετο η διαύγεια και το καθαρό φως σε έκανε να θες να περάσεις ώρες ατέλειωτες στο κέντρο της πόλης (αφού άλλωστε είχες κάνει και ένα αγώνα δρόμου μέχρι να φτάσεις εκεί). Να χαζέψεις την κόκκινη πλατεία πίνοντας τον καφέ σου στο ιταλικό εστιατόριο του πολυκαταστήματος «Gum», να χαλαρώσεις με τα χρώματα των τρούλων του San Nikola που θύμιζαν ουράνιο τόξο. Εντάξει, σχεδόν πουθενά στην Μόσχα δεν μπορείς να απολαύσεις αληθινό espresso με καϊμάκι χωρίς να είναι καμένος, αλλά τουλάχιστον παρηγορήθηκα από την θέα και το σέρβις.
Επόμενη στάση το θεαματικό «Eliseevskiy delicatessen», μοναδικό με όλα τούτα τα κρύσταλλα, τους πολυελαίους και τους καθρέπτες και τα βαριά έπιπλα να κλέβουν την παράσταση από τους καπνιστούς οξύρυγχους και σολομούς. Πάντως εγώ αυτό που έψαχνα δεν το βρήκα! Συκώτι μπακαλιάρου -εξαιρετική λιχουδιά- αλλά αργότερα έμαθα ότι είναι επίσης και πολύ λαϊκή... για να χωράει σε ένα τέτοιο deli και στη γκλάμουρ κατάσταση της χώρας.
Οι συνοδοί μου πάντως ήταν κάθετοι: το μεσημεριανό γεύμα μας θα το παίρναμε σε ένα από τα πιο εκλεπτυσμένα εστιατόρια της Ευρώπης και σίγουρα το πιο ξεχωριστό της Ρωσίας, το «Café Pushkin» στη Μόσχα. Παρότι άνοιξε στα τέλη της δεκαετίας του 1990, σε ταξιδεύει σε εποχές αλλοτινές, στα χρόνια του 19ου αιώνα και εύκολα πείθεσαι πως από τα τραπέζια του έχουν περάσει αρκετοί... τσάροι! Κι όμως το πώς δημιουργήθηκε αυτό το εστιατόριο μας θυμίζει για άλλη μια φορά το νόμο των ενεργειών στον πλανήτη τούτο. Οπού πάει η σκέψη σου πάει η ενέργεια σου, άρα και η δύναμη της πράξης . Τέσσερις δεκαετίες πριν, ο σπουδαίος Γάλλος καλλιτέχνης Gilbert Becaud βρέθηκε στη Μόσχα για μια σειρά παραστάσεων. Γυρνώντας στη Γαλλία, μαγεμένος από την ρωσική πρωτεύουσα, έγραψε ένα τραγούδι με τον τίτλο «Nathalie», αφιερωμένο στη Ρωσίδα διερμηνέα του.
Μάλιστα μέσα στους στίχους του τραγουδιού, υπήρχε η φράση «Μακάρι να καθόμασταν μαζί στο Café Pushkin, χαζεύοντας το χιόνι έξω από το παράθυρο, πίνοντας ζεστή σοκολάτα ...». Το τραγούδι έγινε εξαιρετικά δημοφιλές στη Γαλλία και δεν ήταν λίγοι οι Γάλλοι επισκέπτες της Ρωσίας που μετά τις βόλτες τους στην Κόκκινη Πλατεία αναζητούσαν το περίφημο «Café Pushkin». Μόνο που... δυσκολευόντουσαν να το βρουν για τον απλούστατο λόγο πως ήταν δημιούργημα της φαντασίας του Becaud! Αυτό, αποτέλεσε την καλύτερη αφορμή για τον Andrey Dellos, να κάνει πραγματικότητα το Café Pushkin, όταν στις 4 Ιουνίου του 1999 το εστιατόριο έκανε τα αποκαλυπτήριά του στη λεωφόρο Tverskoy, στεγαζόμενο σε ένα πανέμορφο baroque αρχοντικό. Μάλιστα από τα εγκαίνια δεν θα μπορούσε να απουσιάζει ο Gilbert Becaud, που φυσικά ερμήνευσε το «Nathalie»!
Το εσωτερικό του εστιατορίου στεγάζεται σε ένα θαυμάσιο κτίσμα, που έχει διαμορφωθεί ώστε να θυμίζει σπίτι Ρώσου αριστοκράτη του 19ου αιώνα. Ξύλινοι πάγκοι και μπαρ από βαριές κατακόκκινες κερασιές, σκαλιστά ταβάνια και ρετρό αντικείμενα, τζάκια και βιβλιοθήκες σε κάνουν να πιστεύεις πως ο χρόνος εδώ έχει σταματήσει σε κάποια άλλη εποχή. Το προσωπικό επίσης άψογο, κινείται αργά στο χώρο, σερβίρει με τη σιγουριά και την ήρεμη δύναμη του κλασάτου. Στους δυο ορόφους του, χωρίζεται σε διάφορους χώρους (The Drugstore Hall, The Orangery Hall, The Library Hall, The Cellar Hall, The Fireplace Hall), με κάποιους από αυτούς να λειτουργούν επί 24ωρου βάσεως (όπως άλλωστε και τα σούπερ μάρκετ), ενώ διαθέτει επιπλέον και ταράτσα που ενδείκνυται για τους καλοκαιρινούς μήνες. Η κουζίνα του ακολουθεί τα παραδοσιακά ρώσικα μονοπάτια, έχοντας ωστόσο υιοθετήσει τις τεχνικές αλλά και τη φινέτσα της γαλλικής κουζίνας.
Δοκιμάσαμε ως καλοί τουρίστες blinchiki (ρώσικες τηγανίτες) με γκρίζο αληθινό λαμπερό χαβιάρι σερβιρισμένο με κουταλάκια από κόκκαλο. Αποφύγαμε το μπορς και τα pelmeni (ζυμαρικά) καθώς και τα κρύα ορεκτικά με καπνιστό σολομό. Μούτρωσα αρχικά, αλλά κατάλαβα ότι είχα άδικο όταν οι Ρώσοι συνδαιτυμόνες παρήγγειλαν πιροσκί. Στο τραπέζι έφτασαν έξι μικρά ροδοκόκκινα πιτάκια με δαντελένιο κλείσιμο και μια γέμιση από λάχανο και αρνίσιο κιμά που όσα χρόνια κι αν περάσουν δεν θα τα ξεχάσω ποτέ.
Στα κυρίως έφτασαν οι γεμιστές με φουά γκρα πέρδικες, φτιαγμένες με τέτοια μαεστρία και συνοδευόμενες με μια σάλτσα με βασικό συστατικό της το κρασί, που αναρωτιόσουν πως η κουζίνα κατάφερε να κρατήσει ακόμα και το στήθος τόσο ζουμερό και λιπαρό. Στα άλλα δύο, οι επιλογές στράφηκαν στα ψάρια: οξύρυγχος ολόκληρος, ψητός, με εξαιρετικό κρουστό κάτασπρο κρέας και λίγο λιωμένο βούτυρο στο πλάι. Λιτό, στιβαρό το απόλυτο ψάρι που πρέπει να δοκιμάσει κάποιος στην Μόσχα. Αν και το ντελικάτο φρέσκο χέλι με τις γαρίδες και την πηχτούτσικη σάλτσα του, σαφώς αναδείκνυε τις τεχνικές της κουζίνας, αλλά και το «χέρι» του σεφ.
Στα γλυκά, οι επιλογές μας στράφηκαν στα δυο πιο γνωστά και φημισμένα εντός και εκτός Ρωσίας: Η πρώτη ήταν η bomb mousse de chocolat, ένα γλυκό ημισφαίριο γεμισμένο με παγωτό φράουλα, αφράτο παντεσπάνι και γλάσο σοκολάτας. Προσωπικά, βρήκα εξαιρετική σε εμφάνιση και παρουσίαση τη δεύτερη επιλογή, μία υπέροχη Creme Brulee σε σχήμα πυραμίδας με φράουλες εξαιρετικά αρωματικές κάτω από ένα καραμελένιο θόλο, που έλιωνε αργά καθώς ο σερβιτόρος το περιέχυνε με ένα υψηλόβαθμο αλκοόλ και του έβαζε φωτιά μπροστά στα μάτια σου. Να σημειώσω ότι κάθε γλυκάκι στοίχιζε περίπου 28 ευρώ.
Café Pushkin | Tverskoy Blvd, 26а, Moscow, Russia, 125009 | +74957390033 | Website
Ανοιχτό όλο το 24ωρο | 150€ / άτομο χωρίς κρασί.
