ΤΕΣΣΕΡΑ ΚΑΦΕΝΕΙΑ ΣΤΑ ΟΠΟΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΑΣ ΣΤΗΝ ΜΑΝΗ
Το cd στο αυτοκίνητο έπαιζε Σταυρακάκη. Θαρρώ πως η Κρητική μουσική ταιριάζει απίστευτα με το τοπίο της Μάνης. Έχουν πολλά κοινά αυτοί οι τόποι: την πέτρα που παίζει ένα ρόλο ταπετσαρίας που εκεί πάνω απλώνονται οι ξερικές ελιές, τις απόκρημνες παραλίες με τα νοτισμένα από την αλμύρα θυμάρια, τα καφενεία που σερβίρουν όλα τα άλλα νόστιμα και ωραία, «εκτός» από καφέ, οι λιγομίλητοι άνθρωποι με το καυστικό και περιεκτικό λόγο που ή τον αντέχεις ή δεν τον αντέχεις...
Αναζητώντας μια παραλία διακριτική, χωρίς αυτόν τον ασφυκτικό κόσμο του Αυγούστου, που φωνάζει τόσο δυνατά όσο να μην ακούει ούτε τον εαυτό του και με οδηγό μας τη περιέργεια του ανικανοποίητου ταξιδιώτη, «ξεβραστήκαμε» στο καφενείο των Φλωμαριανών στην Μέσα Μάνη. Για καφέ ξεκινήσαμε, αλλά γρήγορα οι διαθέσεις μας πήραν τον ίδιο χαρακτήρα με τις πολιτικές συζητήσεις των ντόπιων στα διπλανά τραπέζια, δηλαδή της ΕΚΤΡΟΠΗΣ!
Χωρίς να κινηθούμε στο στενό πλαίσιο της ώρας που έλεγε ότι στις 10 το πρωί δεν τρως, αποφασίσαμε να δοκιμάσουμε την ομελέτα με πατάτες και ντόπιο τυρί, εμπλουτισμένο με την μυρωδιά του μάραθου, της Σταυρούλας Παντελεάκου. Ντομάτα στα τέσσερα κομμένη, σύκα φρεσκοκομμένα και λευκό σπιτικό τυρί. Απλοϊκότητα ναι μεν, αλλά με μια απίστευτα μεστή γεύση. Αυτά όμως τα λίγα ήταν αρκετά για να εντοπίσουμε ξανά την νοστιμιά του ουσιαστικού φαγητού. Το σκηνικό της αυτοσχέδιας κουζίνας του καφενείου, συμπλήρωνε ο «κορνιζαρισμένος» βασιλέας και η μαρμάρινες επιγραφές σήμα κατατεθέν της Μάνης.
Την επόμενη μέρα, πρωί - πρωί, αποφασίσαμε να ανηφορίσουμε στα ψηλά, προς το χωριό Μηλέα και την Παναγία την Γιάτρισσα στην Μεσσηνιακή Μάνη. Φτάνοντας στο χωριό μέσα από τους φιδωτούς καταπράσινους δρόμους με τους ξεμαλλιασμένους θάμνους του καλοκαιριού, «πέσαμε» πάνω σε μια κυρία με τον σκύλο της. Ρωτώντας για το καφενείο του χωριού ανακαλύψαμε, εντελώς τυχαία, ότι πέσαμε πάνω στην ιδιοκτήτρια την Κυρία Χαρά.
Το καφενείο λοιπόν ήταν παλιό παντοπωλείο και η Χαρά με τον άντρα της αποφάσισαν να αφήσουν την αστική ζωή της Αθήνας πριν μερικά χρόνια και να φτιάξουν αυτό το κουκλίστικο καφενείο, που νωρίς το πρωί σου σερβίρει άρτο παξιμαδιασμένο με σταφίδα, τυρί λευκό κατσικίσιο, ντομάτα του κήπου τους περιποιημένη και καθαρισμένη από την φλούδα, ψωμί ποτισμένο με δικό τους μοσχομυριστό ελαιόλαδο και τριφτή μυζήθρα. Αν παραγγείλεις από πριν ή αν έχεις υπομονή να περιμένεις, μπορείς να φας και άγριο κατσίκι με χόρτα και ανάλογα την εποχή αγριογούρουνο στιφάδο. Στα συν αυτού του καφενείου είναι ο σπιρτόζικος χαρακτήρας της κυρίας Χαράς που δεν είναι Μανιάτισσα, αλλά μια ευέλικτη Κρητικιά με σπινθηροβόλο βλέμμα.
Συνεχίσαμε προς την Καστανιά, ένα χωριό αποκάλυψη, με μια πλατεία κούκλα, που αν εξαιρέσεις το επιθετικό πέτρινο πυργόσπιτο, που χαλάει παρά φτιάχνει την αισθητική της, με τις κληματαριές, την εκκλησιά και την βλάστηση να σκαρφαλώνει μέχρι τον ουρανό, θεωρώ ότι είναι μια από τις πιο όμορφες που έχω δει. Όλα εδώ κινούνται στους δικούς τους αργούς ρυθμούς στο καφενείο – ταβέρνα Κληματαριά.
Όλοι πίνουν το ρακί τους νωρίς το μεσημέρι με βρεμένο ζυμωτό σταρένιο παξιμάδι, σύγκλινο με δυνατή γεύση καπνού από δικό τους ντόπιο γουρούνι, ομελέτα με σπαράγγια άγρια, λεπτή, ισορροπημένη και τόσο ταιριαστή με το πλαστικό τραπεζομάντιλο σε χρώματα της σαύρας ή του νεροβάτραχου που περιέργως δεν σε ενοχλεί καθόλου, γιατί όλες σου οι αισθήσεις είναι επικεντρωμένες στην ένταση της αναμονής. Σίγουρα πρέπει να δοκιμάσεις αυτά τα τέλεια σουβλάκια από χοιρινό κρέας με το ελάχιστο λίπος, που έχει καψαλιστεί στα κάρβουνα.
Κλείνοντας ένα νοητό κύκλο και αφού ακούσαμε την φωνή της λογικής ότι ένα τέταρτο καφενείο, με τόσο φαγητό, την ίδια μέρα μάλλον είναι υπερβολή, καταλήξαμε την επόμενη στην πλατεία με τον πλάτανο και το εκθετήριο ελαιόλαδων του θρυλικού Blauel στις Θαλάμες. Οι περισσότεροι ξέρουν το καφενείο του Φώτη με το όνομα Πλάτανος, αλλά όπως και να το αναζητήσετε δεν θα το προσπεράσετε εύκολα, γιατί είναι πολύ μεγάλο, πολύ πετρόκτιστο και πολύ πολυμορφικό!!!
Εδώ μπορείς να πιεις καφέ, από ελληνικό μέχρι espresso, μαζί με ντόπιους και τουρίστες βορειευρωπαίους. Να δοκιμάσεις ραβανί με παγωτό, να πιεις την ρακί σου με μια τεράστια ομελέτα εμπλουτισμένη με σύγκλινο, να ζητήσεις να σου φτιάξουν το εθνικό φαγητό της περιοχής, μακαρόνια με την καμένη στο λάδι μυζήθρα και ένα αυγό στην κορυφή με μελάτο κρόκο! Ο καλύτερος και πιο χορταστικός τρόπος να ξεκινήσεις την ημέρα σου θαρρώ, αρκεί να μην αποφασίσει να πας για μπάνιο το επόμενο τετράωρο. Βέβαια για τους πεινασμένους ταξιδιώτες που ψάχνουν κάτι πιο πληθωρικό, νομίζω ότι το κοκκινιστό αρνάκι με τις τηγανιτές πατάτες δεν παίζεται!!
Πάντως να ξέρετε ότι σε αυτά, αλλά και φαντάζομαι και στα υπόλοιπα καφενεία της Μάνης, το βασικό υλικό του μενού είναι ΤΟ ΑΠΡΟΣΔΟΚΗΤΟ ΤΟΥ ΑΥΤΟΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥ, που τελικά μπορεί να σου βγει και σε καλό, αρκεί να μην είσαι κολλημένος και στην τσίτα, αλλά χαλαρός και ενταγμένος στο λίγο αδέσποτο χαρακτήρα του τόπου και των ανθρώπων...
Η Κληματαριά | Καστανιά, Μάνη
Η Χαρά | Μηλέα, Μάνη
Η Όασις | Θαλάμες, Μάνη
Η Μάνη – Σταυρούλα Παντελεάκου | Φλωμαριανά, Μάνη
