Χρειάστηκε να περάσουν 14 ολόκληροι αιώνες για να αποδειχτεί ότι καμία υπερβολή δεν έκρυβαν τα λόγια του Ησίοδου, ο οποίος συνιστούσε "να φας τσουκνίδα για να προστατευτείς από όλες τις ασθένειες του έτους", μια και αυτό το μικρό φυτό που πολλές φορές χαρακτηρίζεται και ως ζιζάνιο έχει θαυμάσιες θρεπτικές και θεραπευτικές ιδιότητες.

ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ - ΙΣΤΟΡΙΑ

Το λατινικό της όνομα URTICA της το έδωσε ο Πλίνιος θυμίζοντας μας το κάψιμο και την φαγούρα που ένιωθε κάποιος αν ερχόταν σε επαφή μαζί της. Οι Ρωμαίοι στρατιώτες για να αντιμετωπίσουν τους ψυχρούς χειμώνες, κατά την διάρκεια των εκστρατειών τους αλλά και να αυξήσουν την ερωτική τους ορμή αλλά και για να ζεσταθούν τρίβονταν με τσουκνίδες. Γνωστή και αγαπητή στους Αρχαίους Έλληνες οι τσουκνίδες δήλωναν συχνά την παρουσία τους στα γεύματα τόσο μάλιστα που ο Αριστοφάνης συνιστούσε να φυτεύουν ακόμα και τις άγριες τσουκνίδες στους κήπους τους. Ο Απίκιος συμβούλευε μερικούς αιώνες πριν «Όταν ο ήλιος βρίσκεται στον Κριό κόβεις θηλυκές τσουκνίδες και τις χρησιμοποιείς για φάρμακο. Ενώ συνεχίζει δίνοντας μια συνταγή για τσουκνίδες ομελέτα με καλής ποιότητας ελαιόλαδο και άφθονο πιπέρι. Ο Πετρώνιος, συγγραφέας που έζησε την εποχή του Νέρωνα έγραψε ότι για να αποκτήσουν οι άντρες τη χαμένη τους σεξουαλικότητα θα έπρεπε κάποιος να τους μαστιγώσει με μια δέσμη τσουκνίδες, στον αφαλό, στα νεφρά και στον πισινό.

ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ

Είναι ένα από τα πιο πολύτιμα φυτά που μας χαρίζει το «φαρμακείο της φύσης» . Είναι άριστο αιμοστατικό (κατάπλασμα), διεγερτικό της κυκλοφορίας του αίματος, αντιδιαβητικό, προληπτικό κατά του σκορβούτου λόγω του ότι είναι πλούσια σε βιταμίνες Α και C, μέταλλα μεταξύ αυτών ο σίδηρος, το κάλιο και το μαγγάνιο. Καταπλάσματα τσουκνίδας μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε περιπτώσεις εκζεμάτων αλλά και για ρινορραγίες. Τα τελευταία χρόνια έρευνες πάνω στα συστατικά της τσουκνίδας έδειξαν ότι η αφθονία της Καροτίνης Β θωρακίζει τον οργανισμό και προλαμβάνει την ανάπτυξη των ελευθέρων ριζών. Φτιάξτε ένα αποτοξινωτικό ρόφημα με αποξηραμένα φύλλα τσουκνίδας, λεμονόχορτου (λουίζα) και πράσινου τσαγιού. Χρησιμοποιείται για την παρασκευή λοσιόν και σαμπουάν για τα μαλλιά.

ΣΥΛΛΟΓΗ- ΑΓΟΡΑ- ΑΠΟΘΗΚΕΥΣΗ

Μπορείτε να την ανακαλύψετε παντού σε κάθε γωνία της εξοχής, στον κήπο σας, στα πάρκα ακόμα και στις άκριες των δρόμων. Ωστόσο ο μόνος ανασταλτικός παράγοντας συλλογής της είναι η ισταμίνη και το φορμικό οξύ που έχουν τα φύλλα της και πυροδοτούν διάφορες γνωστές αλλεργικές αντιδράσεις (φαγούρα- κοκκινίλες) στο δέρμα. Χρησιμοποιήστε οπωσδήποτε πλαστικά γάντια για να τις συλλέξτε και να τις καθαρίσετε. Δέκα με δεκαπέντε λεπτά βράσιμο σε άφθονο νερό είναι αρκετά για να εξουδετερώσουν τις ουσίες που προκαλούν ερεθισμό. Επίσης, το ίδιο αποτελεσματικό είναι ένα μούλιασμα σε κρύο νερό, ώστε να απενεργοποιηθεί η ενοχλητική ουσία που προκαλεί κνησμό.

Συλλέγονται από τον Δεκέμβριο έως και τον Απρίλιο, πριν ανθήσουν. Βρίσκονται εύκολα στην αγορά όπου πωλούνται είτε σε ματσάκια είτε ανακατεμένες με άλλα χορταρικά. Φρέσκιες αφού τις βουτήξετε σε άφθονο βραστό νερό συντηρούνται στην κατάψυξη.

Αποξηραίνονται σε δροσερό μέρος, μακριά από τον ήλιο και διατηρούνται σε γυάλινα βάζα .

Δεν καλλιεργούνται συστηματικά, αν όμως έχετε μια συστάδα με άγριες τσουκνίδες στον κήπο σας μπορείτε να τις φροντίσετε με λίγο νερό, τακτικά σκαψίματα και θα έχετε όλο το χειμώνα ένα φρέσκο μάτσο.

ΜΑΓΕΙΡΙΚΗ

Έχουν έντονη χορτώδη και ευχάριστη γεύση και μπορούν να χρησιμοποιηθούν πολύ καλά σε σούπες, σε πίτες μαζί με άλλα άγρια χόρτα, σπανάκι, κρεμμύδι και διάφορα μπαχαρικά. Στη Μακεδονία φτιάχνουν πολύ ωραίο τσουκνιδοπίλαφο ενώ στην Ιταλία τις μαγειρεύουν με ριζότο και άφθονο τυρί πεκορίνο. Είναι πολύ νόστιμες αν τηγανιστούν με αυγά και ελάχιστο βούτυρο. Είναι ένα από τα πιο δημοφιλή χορταρικά της κουζίνας στην Ήπειρο, τη Μακεδονία και τη Θράκη. Στην περιοχή του Τύρναβου, παρασκευάζεται μια ανοιχτή τσουκνιδόπιτα με σουσάμι, η οποία τρώγεται με άφθονο λεμόνι.

ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΣΥΝΤΑΓΕΣ

 ΑΝΟΙΧΤΗ ΤΣΟΥΚΝΙΔΟΠΙΤΑ

Ποιο είναι εκείνο το φυτό που φύεται σε κάθε γωνιά της Μεσογείου, ακόμα και σε μικρές σχισμές από χώμα που αφήνει το τσιμέντο στις μεγαλουπόλεις, έχει εντυπωσιακά μοβ άνθη, γεύση που θα μπορούσε κάλλιστα να ξεγελάσει τον καθένα μας και να τον παρασύρει για να αναφωνήσει «μα είναι φρέσκο αγγουράκι»; Ποιο είναι εκείνο το φυτό, που αγνοούμε ότι δύο – τρία και μόνο άνθη του προστιθέμενα στο κρασί μας θα «χαροποιήσουν» το πνεύμα μας, θα ενεργοποιήσουν την «ρώμη» στο κορμί μας, όπως έκανε με τους σταυροφόρους ; Ποιο είναι εκείνο το φυτό που τα άνθη του έκαναν την Ωραία Ελένη να ξεχάσει τα πάντα και να σαλπάρει μακριά από το παλάτι του Μενέλαου; Είναι το φυτό με τα σαρκώδη, μάλλον τραχιά φύλλα, που αρχίζει να ανθίζει τον Απρίλιο, με το βοτανολογικό όνομα Βorago Οfficinalis, το οποίο ο λαός στην ύπαιθρο συνήθιζε να αποκαλεί, στην Κρήτη αποράντζα, στα Δωδεκάνησα και στις Σποράδες μπουράντζα, ενώ σε άλλα μέρη ονομάζεται και βορατσίνα.

ΜΑΣ ΦΤΙΑΧΝΕΙ ΤΗΝ ΔΙΑΘΕΣΗ

Σε ένα σύγγραμμα του 15ου αιώνα το φυτό ονομάζεται μποράντσενα και διαβάζουμε για αυτό: «Τούτο το χόρτο ωφελεί πολλά κάθε άνθρωπον ασθενή τε και υγιαίνοντα, διότι καμία βλάβην δεν έχει όταν το τρώγης συχνά γίνεσαι καλόκαρδος και γεννά καλούς χυμούς...»

Με το παραπάνω σύγγραμμα του Αγάπιου Μοναχού του Κρητός φαίνεται να συμφωνούν και δύο διάσημοι βοτανολόγοι του 15ου και 16ου αιώνα: ο βοτανολόγος John Gerard το 1597 αναφέρεται στο παλιό επίγραμμα : «Εγώ, στο βοράγκο, δίνω πάντα το κουράγιο», ενώ ο John Evelyn to 1699 θα γράψει «...είναι γνωστές οι αρετές του στο να αναζωογονεί τους υποχονδριακούς και να φτιάχνει τη διάθεση εκείνων που μελετούν σκληρά...»

Το φυτό με τα λεπτεπίλεπτα, αστεροειδή άνθη, είχε γοητεύσει τον Λουδοβίκο IΔ', ο οποίος είχε διατάξει να φυτέψουν το βότανο στους κήπους του. Στην Ουαλία το ονομάζουν το «βότανο της χαράς» και το προσθέτουν στις σαλάτες ενώ στα αραβικά «πατέρα του ιδρώτα», προφανώς, λόγω της δράσης του ως εφιδρωτικό. Η σύγχρονες έρευνες, στηριζόμενες στις παραπάνω βοτανολογικές επισημάνσεις, έχουν δώσει καινούργια στοιχεία, αποκαλύπτοντας ότι το βότανο διεγείρει τους αδένες των επινεφριδίων και θωρακίζει τον ανθρώπινο οργανισμό.

ΔΡΟΣΕΡΟ ΣΑΝ ΕΝΑ ΑΓΓΟΥΡΑΚΙ

Ας έρθουμε όμως στην γαστρονομική αξία του φυτού, το οποίο είναι αυτοφυές στο μεσογειακό χώρο, ενώ καλλιεργείται στην Βόρεια Ευρώπη και την Αμερική. Όταν δοκίμασα μερικά φυλλαράκια και βλασταράκια από καθαρισμένη πουράντζα, η πρώτη αίσθηση ήταν ότι είχα στο στόμα μου ένα χόρτο με ψυχρή, υγρή, ελαφρώς γλυκιά γεύση, που μου θύμιζε καταπληκτικά το αγγούρι!

Πραγματικά, όταν ανέτρεξα στα βιβλία μου, ανακάλυψα ότι βοτανολόγοι και ερευνητές της γαστρονομίας του προσδίδουν αυτό το χαρακτηριστικό: έχει λοιπόν ακριβώς την γεύση αγγουριού και είναι εξαιρετικά νόστιμο και τρυφερό, παρά τα τραχιά φύλλα του. Οι άνθρωποι της ελληνικής υπαίθρου, γνωρίζοντας τόσο τις γευστικές, όσο και τις βοτανολογικές ιδιότητες της πουράνζας, μετέτρεψαν αυτό το ζιζάνιο των δρόμων σε ημι-καλλιεργούμενο φυτό των κήπων. Είδα πραγματικά εκπληκτικά μεγάλα φυτά πουράντζας να φτάνουν τα 70 εκ., τα οποία είχαν με περισσή φροντίδα περιποιηθεί για τις σαλάτες τους οι αγρότες σε ολόκληρη την Ελλάδα.

Ακόμα πιο πρωτότυπη είναι η χρησιμοποίηση της πουράντζας από τους μάγειρες της Ελισαβετιανής εποχής, όπου για να «χαροποιήσουν το πνεύμα», πρόσθεταν στις πράσινες σαλάτες τους τα μωβ άνθη του φυτού. Στην Αμερική το φυτό καλλιεργείται κυρίως για τα πανέμορφα μοβ άνθη του, τα οποία χρησιμοποιούνται τόσο για το χρώμα τους όσο και για την γεύση τους, η οποία δένει αρμονικά σε σαλάτες και σε καλοκαιρινά δροσιστικά ποτά, λεμονάδες, ή ακόμα και για να χρωματίσει το λευκό ξύδι. Δίνει πολύ ωραίο αποτέλεσμα σε σούπες σε συνδυασμό με σπανάκι και λάπαθο. Στην Κωνσταντινούπολη οι Έλληνες χρησιμοποιούσαν τα φύλλα της για να φτιάξουν ντολμάδες με κιμά, ρύζι και κύμινο. Δεν γνωρίζω αν πραγματικά το φυτό, όπως λέει ο Πλίνιος, φέρνει ευτυχία και χαρά εκεί που φύεται, γνωρίζω όμως ότι όσες φορές χρησιμοποίησα τα αστεροειδή άνθη της πουράντζας για να δώσω χρώμα σε πράσινες σαλάτες, το οπτικό αλλά και το γευστικό αποτέλεσμα ήταν καταπληκτικό. Αν βρείτε φυτά με χοντρούς βλαστούς, καθαρίστε τους από τα φύλλα και τις ίνες (όπως τα φασολάκια) και φτιάξτε ένα εναλλακτικό τζατζίκι, ή προσθέστε τους στην ντοματοσαλάτα. Αποθηκεύστε τα άνθη τους σε παγοκύστες μαζί με νερό στην κατάψυξη και δώστε χρώμα και άρωμα σε κρύα καλοκαιρινά ροφήματα. Μπορείτε να φτιάξετε ένα ξίδι με εστραγκόν τον Μάιο, όπου η φύση είναι γεμάτη από τα ζωηρά μοβ άνθη της πουράντζας. Θα χρησιμοποιήσετε το ξύδι για να αρωματίσετε τις σαλάτες σας, ή ακόμα για να χρωματίσετε τις μαγιονέζες σας και τις σάλτσες με βάση το γιαούρτι.

ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ

Μπορείτε να καλλιεργήσετε το φυτό εύκολα σε κήπο ή σε γλάστρα αν συλλέξετε τους σπόρους του τον Ιούλιο και τον Αύγουστο. Η πουράντζα χρειάζεται για να αναπτυχθεί άφθονο ήλιο και υγρασία. Οι σπόροι διατίθενται στο εμπόριο, αλλά στην Ελλάδα θα τους βρείτε μόνο σε πολύ ενημερωμένα φυτώρια .

Είναι πραγματικά περίεργο πως αυτό το δημοφιλές στους περασμένους αιώνες φυτό παραμένει παραμελημένο και ξεχασμένο σχεδόν από όλους. H μολόχα, το φυτό που καλλιεργούσαν ως βρώσιμο λαχανικό οι αρχαίοι Έλληνες, οι Ρωμαίοι και οι Βυζαντινοί, σήμερα δεν χρησιμοποιείται παρά σε ελάχιστες περιπτώσεις και μόνο ως μαλακτικό ρόφημα.

ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ - ΙΣΤΟΡΙΑ

Στη μολόχα της Αττικής και στις ευεργετικές ιδιότητες της αναφέρεται ο Ησίοδος, ο οποίος μπορεί να τη θεωρούσε τροφή των φτωχών, αλλά τόνιζε ότι έχει σημαντικά γαστρονομικά και βοτανολογικά χαρίσματα. Ο Κικέρωνας, ο Οράτιος και ο Μαρτιάλης μιλούσαν γι' αυτήν σαν να ήταν μια από τις σπουδαιότερες τροφές των ανθρώπων. O Οράτιος δήλωνε μάλιστα ότι τρεφόταν αποκλειστικά με «ελιές, ραδίκια και μολόχες των αγρών». Οι Ρωμαίοι τη θεωρούσαν εξαιρετική λιχουδιά για το τραπέζι τους και από τον Απίκο σώζεται μια συνταγή, σύμφωνα με την οποία οι μολόχες σερβίρονταν με γάρο (μια πικάντικη σάλτσα ψαριού). Οι Βυζαντινοί την κατέταξαν στην κατηγορία των άγριων λαχανικών και παρουσίαζαν στα γεωπονικά κείμενα τους δύο είδη.

ΔΗΜΩΔΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗ - ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ

Ο Σίφνιος Δίφιλος, αιώνες πριν ισχυριζόταν ότι η μολόχα είναι μαλακτική για τον λαιμό, ενώ ο Πυθαγόρας και οι μαθητές του είχαν προσέξει ότι το χόρτο αυτό υποβοηθούσε την σκέψη, γιατί ήταν ελαφρό στην πέψη και άφηνε το πνεύμα ελεύθερο. Τα φύλλα τις μολόχας χρησιμοποιήθηκαν μαζί με πολτοποιημένη ψίχα ψωμιού ως μαλακτικά καταπλάσματα σε δερματικές παθήσεις και κρυοπαγήματα. Οι πρακτικοί θεραπευτές στην Γαλλία και την Αγγλία έφτιαχναν ένα σιρόπι για τον λαιμό και το ερεθισμένο αναπνευστικό. Περιέχει βιταμίνες Α, Β1, C, Β2 ,λαμβάνεται ως αφέψημα σε περιπτώσεις πεπτικών διαταραχών (συνήθως σε συνδυασμό με χαμομήλι) και κατά της δυσκοιλιότητας, σε φλεγμονές του αναπνευστικού. Με βρασμένα πολτοποιημένα φύλλα γίνονται καταπλάσματα για τους κάλους, για την ανακούφιση της ουρικής αρθρίτιδας, για την απομάκρυνση ερεθισμών της ακμής, για την αναφυλαξία, τα τσιμπήματα των εντόμων και τα εγκαύματα.

ΣΥΛΛΟΓΗ - ΑΓΟΡΑ - ΑΠΟΘΗΚΕΥΣΗ

Τα τρυφερά βλαστάρια και φύλλα μολόχας συλλέγονται νωρίς την άνοιξη , τέλος Φεβρουαρίου έως αρχές Απριλίου διότι αργότερα ανθίζουν και δημιουργούνται στους βλαστούς τους μικρές κάμπιες. Τα άνθη της συλλέγονται την ίδια περίοδο με το χαμομήλι. Θα τις βρείτε σχεδόν παντού: σε καλλιεργημένους κήπους, στους αγρούς, στην άκρη των δρόμων. Μάλλον όμως θα αναγκαστείτε να τις συλλέξετε μόνοι σας διότι δεν θα τις βρείτε σχεδόν ποτέ στην αγορά φρέσκιες, ενώ τα άνθη της σπάνια θα τα ανακαλύψετε μέσα σε χαρμάνια χαμομηλιού. Τα φρέσκα βλαστάρια μολόχας διατηρούνται στην κατάψυξη για 6-9 μήνες αφού πρώτα καθαριστούν και ζεματιστούν για 2-3 λεπτά. Τα φύλλα μολόχας αποξηραίνονται σε δροσερό μέρος πάνω σε λαδόκολλα.

ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ

Η μολόχα είναι ένα από τα ποώδη φυτά τα οποία καλλιεργούνται πολύ δύσκολα γι' αυτό μάλλον θα πρέπει να την αναζητήσετε στους αγρούς. Στην Ευρώπη συναντώνται 16 διαφορετικά είδη μολόχας με διαφορετικό χρώμα άνθους και διαφορετικό φύλλωμα.

ΜΑΓΕΙΡΙΚΗ

Όσοι αγαπούν τη γεύση της μπάμιας, θα την λατρέψουν. Η μολόχα είναι άοσμη με γεύση χορτώδη και γι' αυτό συνδυάζεται με έντονα υπόξινες γεύσεις. Καθαρίζετε σχολαστικά τα βλαστάρια ακολουθώντας τον κλασικό τρόπο καθαρίσματος των φασολιών και τα βράζετε ελαφρά για 4-5 λεπτά πριν τα χρησιμοποιήσετε. Μπορείτε να τα μαγειρέψετε στην κατσαρόλα με κοτόπουλο ή αρνί και σάλτσα ντομάτας. Ακόμα ταιριάζει πολύ ωραία σε ομελέτες, ενώ με τα φύλλα στην Κρήτη και την Σάμο γίνονται ντολμάδες νηστήσιμοι. Στην Κύπρο, από τα φύλλα της σε συνδυασμό με σκόρδο φτιάχνεται μια εξαίσια σούπα με απαλή υφή. Οι καρποί της μολόχας ονομάζονται στην Ελλάδα «ψωμάκια» και στην υπόλοιπη νότια Ευρώπη «τυράκια» ή «μπισκοτάκια» τρώγονται ωμά και έχουν ευχάριστη γλυκιά γεύση.

Όταν στη Μεσόγειο, μέσα στην καρδιά του καλοκαιριού όλα τα άγρια χόρτα είναι ξερά και ανθίζουν μόνο τα γαϊδουράγκαθα, ένα μικρό φυτό με σαρκώδη καταπράσινα φύλλα εμφανίζεται στους μικρούς κήπους κάτω από τις φασολιές, τις κόκκινες ντομάτες και ανάμεσα στις κολοκυθιές.

ΙΣΤΟΡΙΑ

Είναι άγνωστο πότε εμφανίστηκε στην ευρύτερη λεκάνη της Μεσογείου αυτό το φυτό με τα δροσερά φυλλαράκια. Ήταν όμως σίγουρα γνωστό στους Αρχαίους Έλληνες μια και υπάρχουν δεκάδες αναφορές τόσο από τον Διοσκουρίδη όσο και από τον Πλίνιο, ο οποίος αποκαλεί τη γλιστρίδα-αδράχνη «φυλαχτό για κάθε κακό», όσο και από τον Γαληνό. Τον 15ο αιώνα ο Αγάπιος Μοναχός από την Κρήτη γράφει: «Η γλιστρίδα έχει φύση ψυχρή και στυπτική. Η ήμερη είναι καλύτερη από την άγρια, σταματά την καούρα του στομάχου, ανακουφίζει τα έντερα... Όταν κάποιος τη φάει με ξινές γεύσεις χωνεύεται δύσκολα. Γι' αυτό είναι καλύτερα να τρώγεται με βασιλικό, σκόρδο, ρόκα, κάρδαμο και άλλα πικάντικα χόρτα».

ΔΗΜΩΔΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗ- ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ

Ο Διοσκουρίδης τη χρησιμοποίησε στο παρελθόν για το έλκος του στομάχου και τις παθήσεις των ματιών. Ο Γαληνός μιλά για την εξαιρετική δύναμη του χυμού των φύλλων της. Σήμερα το φυτό καταναλώνεται κυρίως ως σαλατικό και σπάνια ή ελάχιστα για τις θεραπευτικές ιδιότητες της. Παρόλα αυτά οι ανακοινώσεις των τελευταίων ιατρικών ερευνών σε Ευρώπη και Αμερική αποδεικνύουν ότι η γλιστρίδα είναι πλούσια σε λινολενικό οξύ, το οποίο είναι ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες για το χαμηλό ποσοστό καρδιοπαθειών που εμφανίζουν οι πληθυσμοί της Νότιας Μεσογείου.

ΣΥΛΛΟΓΗ - ΑΓΟΡΑ - ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ

Συλλέγεται όλο το καλοκαίρι, τόσο τα τρυφερά φύλλα της όσο και οι βλαστοί, από μέρη τα οποία είναι σκιώδη, έχουν υγρασία και συνήθως πολλά καλοκαιρινά λαχανικά τριγύρω. Πωλείται σε ματσάκια σε όλες τις αγορές τις Μεσογείου και σε πολύ χαμηλή τιμή, και με ονομασίες όπως: αντράκλα, αδράχνη, γλιστρίδα, σκλιμίτσα, τρέβα, χοιροβότανο και στην Τουρκία semizotu. Διατηρείται στο ψυγείο ή σε δροσερό μέρος για 3-4 ημέρες τυλιγμένη σε χαρτί. Λόγω της μεγάλης περιεκτικότητάς της σε υγρασία δεν αποξηραίνεται και δεν συμπεριφέρεται καλά όταν καταψυχθεί. Η γλιστρίδα ανήκει στην οικογένεια Portulacaceae, φύεται άγρια στα χωράφια και τους κήπους της Ελλάδας, της Κρήτης, της Ισπανίας, της Ιταλία, της Αιγύπτου, του Μαρόκου, της Τουρκίας, της Ινδίας. Καλλιεργείται όμως και με σπόρους πολύ εύκολα. Η πλατύφυλλη γλιστρίδα με τα μεγάλα στρογγυλά φύλλα συναντάται κυρίως στη Β. Ελλάδα και στην Κωσταντινούπολη. Η σπορά γίνεται από τον Απρίλιο έως τον Μάιο. Η συλλογή αρχίζει την τρίτη εβδομάδα μετά τη σπορά.

ΜΑΓΕΙΡΙΚΗ

Ο πιο συνηθισμένος τρόπος κατανάλωσης της είναι ψιλοκομμένη σε σαλάτες με ντομάτα, αγγούρι, ρόκα, κρεμμύδι και φέτα. Εξίσου δημοφιλής στην Τουρκία είναι μια ακόμα δροσιστική σαλάτα με γλιστρίδα και γιαούρτι. Όσο όμως κι αν ακούγεται παράδοξο, η γλιστρίδα είναι θαυμάσια όταν μαγειρευτεί με σάλτσα ντομάτας μαζί με κοτόπουλο ή ψάρι και φρέσκα κολοκυθάκια. Αυτή η συνταγή είναι πολύ διαδεδομένη στην ανατολική Κρήτη και στην πόλη Μερσίνη της Τουρκίας. Μπορείτε επίσης να τη φτιάξετε με μια ελαφριά άρμη και να την αποθηκεύσετε ως τουρσί για το χειμώνα. Δοκιμάστε την «παντρεμένη» με ρύζι σ' ένα τύπο σπανακόρυζου και προσθέστε τη στα καλοκαιρινά μπριάμ μαζί με φρέσκο δυόσμο.

ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΣΥΝΤΑΓΕΣ

ΚΕΦΤΕΔΑΚΙΑ ΜΕ ΚΙΝΟΑ ΚΑΙ ΣΑΛΑΤΑ ΓΛΙΣΤΡΙΔΑΣ