ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΜΕ ΦΙΛΟΥΣ
Ελάχιστες ώρες μόνο μας χωρίζουν από τα Χριστούγεννα κι όμως είναι ολοφάνερο πλέον ότι σε τούτο το σπιτικό βρισκόμαστε στην δίνη των τελευταίων προετοιμασιών.
Το νιώθω λοιπόν, όπως και κάθε χρόνο, ότι το «πνεύμα των Χριστουγέννων» πιστό στο ραντεβού του είναι εδώ. Αναδύεται μέσα από τον αχνό της μαρμίτας όπου σιγοβράζει με τα πιπέρια του και τα λαχανικά του το αγριογούρουνο σαλμί.Το ακούω να σιγομουρμουρίζει καθώς η γλυκοκολοκύθα για την σούπα μελώνει στην κατσαρόλα.
Ζει, παίρνει σάρκα και οστά στα αναψοκοκκινισμένα μάγουλα των πιτσιρικάδων που χοροπηδούν γύρω από το δέντρο στο σαλόνι και τραγουδούν τα κάλαντα. Αποτυπώνεται στην τρυφερή υφή του μελωμένου κάστανου που γύρω του τυλίγεται σαν κολασμένη καυτή ζώνη το μπέικον και η καυτερή πάπρικα.
Και όσο το σκέπτομαι τόσο καταλήγω στο συμπέρασμα ότι τελικά τα Χριστούγεννα υπήρξαν πάντοτε μόνο η αφορμή... Η αφορμή για την εγρήγορση αισθήσεων, αισθημάτων και γεύσεων.
Μια αφορμή για να ανασύρουμε την γλυκιά μας διάθεση, να διώξουμε την αρνητικότητα όλου του χρόνου- που μας βαραίνει- να εμπνευστούμε και να δημιουργήσουμε την πιο όμορφη γιορτινή ατμόσφαιρα για εμάς και τους ανθρώπους που αγαπάμε.
Αυτός είναι και ο λόγος που κάθε χρόνο τέτοια εποχή αντιμετωπίζω, πάντα με σύμμαχο το πνεύμα των Χριστουγέννων, όλο τούτο τον πυρετό της προετοιμασίας για το Χριστουγεννιάτικο πάρτι σαν παιχνίδι.
Και σας καλώ να κάνετε το ίδιο!
Διαλέξτε απλά φυσικά υλικά για να στολίσετε το τραπέζι σας όπως έκανε η διακοσμήτρια Αννα Μαρία Γκολέμη κισσούς, ξύλα, γκι και ωραίες ρουστίκ καρό κορδέλες.
Ανάψτε τα κεριά σας, βάλτε τα καλά σας, διαλέξτε ξεχωριστά τοπικά ελληνικά προϊόντα τα οποία θα αποτελέσουν καταρχήν την βάση του μενού σας και θα δώσουν ένα ξεχωριστό τόνο στο γιορτινό σας τραπέζι.
Φτιάξετε ένα χριστουγεννιάτικο εδεσματολόγιο με ρίζες παραδοσιακές και δουλέψτε το με έμπνευση και φαντασία.
Αξιοποιήστε τις συνταγές της Ελληνικής παράδοσης ανανεωμένες και μαγειρεμένες με το προσωπικό σας στιλ, το οποίο και θα μεταφέρει τον ρυθμό της καινοτομίας στους καλεσμένους σας.
Ξεκινήστε με μια καθησυχαστική για το στομάχι αχνιστή σούπα από κολοκύθα, καρότο και πορτοκάλι. Αρωματίστε την με λίγο παιχνιδιάρικο καυτερό τζίνζερ και διακομείστε με τραγανούς σπόρους κολοκύθας .
Αντικαταστήστε την πολυφορεμένη γεμιστή γαλοπούλα με μια γαλοπούλα ψητή στον φούρνο ή στο μπάρμεκιου «λουσμένη» με ένα υπέροχο γλάσο λεμονάδας, που θα την κάνει τόσο ξεροψημένη και νόστιμη που δεν θα μείνει ούτε κοκαλάκι!
Άλλωστε η λιλιπούτια κοιλίτσα του πουλερικού δεν χωράει και πολλά - πολλά και το μόνο που θα σας συμβούλευα είναι να την μετατρέψετε σε μια «φωλιά» για ένα μείγμα από αρωματικά χόρτα.
Το πιλάφι αποφάσισα ότι πρέπει να είναι εξωτικό και να παίξει ρόλο πρωταγωνιστικό. Συνήθως στα πολύ «επίσημα»τραπεζώματά μου, όπου σημαίνει ότι έχω τρέλα κέφια, φτιάχνω ένα συναρπαστικό περσικό πιλάφι με καραμελωμένους ξηρούς καρπούς, λίγο κοτοπουλάκι και ζεστά μπαχαρικά όπως η κανέλα, το μοσχοκάρυδο, το μπαχάρι και ο αστεροειδής γλυκάνισος.
Πάντως, δεν ξέρω πώς, αλλά μάλλον και λόγο σχήματος αυτό το ρύζι καταφέρνει να είναι πάντα ο αδιαφιλονίκητος πρωταγωνιστής του εορταστικού τραπεζιού. Ετσι κοίλο που είναι το σχήμα του μοιάζει με τους υπέροχους τρούλους της Βαγδάτης .
Το μυστικό βέβαια σαφώς είναι τα στρώματα από ξηρούς καρπούς ανάμεσα στους βουτυρένιου κόκκους κατάλευκου ρυζιού που μοσχομυρίζουνγκι. Το (ghee) είναι ο «υγιεινός ξάδερφος» του βουτύρου, καθώς παράγεται από αγελαδινό ή βουβαλίσιο γάλα που σιγοβράζει σε χαμηλή θερμοκρασία για αρκετή ώρα, μέχρι να εξατμιστούν εντελώς οι προσμίξεις νερού και γάλακτος. Για αυτόν το λόγο αποκαλείται «εξαγνισμένο βούτυρο».
Με τις χειμωνιάτικες σαλάτες τώρα πάντα έχω ένα θέμα δεν θέλω όταν έχω ρύζι ή πατάτες να καταλήξω ξανά σε γεώδη λαχανικά οπότε αυτή την φορά το πρόβλημα είναι ακόμα μεγαλύτερο διότι αναζητώ μια σαλατούλα που να την ταιριάξω και με την θεϊκάγλασαρισμένη γαλοπούλα με την καψαλισμένη πέτσα και με το στιβαρό αγριογούρουνο.
Ε ναι! Αυτή την φορά πάντρεψα δύο υλικά μοναδικά και εντελώς αντιφατικά μεταξύ τους το πιπεράτο λάχανο και τον εξαιρετικά φίνο λωτό!
Το αγριογούρουνο τώρα είναι ένα στιβαρό κρέας που η γεύση του ταιριάζει πολύ στα δικά μας γούστα. Χοιρινό δεν το λες , αλλά ούτε και μοσχάρι ωστόσο η υφή του και η σύσταση του κρέατός του είναι πιο σφικτή και πυκνή.
Λάτρης της παράδοσης το δοκίμασα συντροφευμένο με τη συμπυκνωμένη γεύση του απόλυτου χειμωνιάτικου λαχανικού: του πράσου και με μερικά πιπέρια που χαρίζουν μια περίτεχνη ένταση στην σάλτσα.
Αυτή την φορά μάλιστα,αυτοσχεδίασα δίνοντας του λάμψη με φέτες από καρότο και πικάντικη γλυκύτητα με ένα αστεράκι γλυκάνισου.
Και καθώς όλοι μοιάζουν ευτυχισμένοι και ο οίνος ρέει άφθονος, βελούδινος και κατακόκκινος στα ποτήρια, εγώ αυτοσχεδιάζω στην κουζίνα μου προσπαθώντας να δώσω στα γλυκά μου μια κοσμοπολίτικη διάθεση...
Αποφάσισα να σερβίρω την δικιά μου – και όχι την εγγλέζικη - πουτίγκα.
Ή όπως λέω εγώ το πιο αυτοσχέδιο γλυκό στο κόσμο για το οποίο ξετρελαίνονται μικροί και μεγάλοι. Τίποτε περίτεχνο και χρονοβόρο, διότι πως νιώθω τη νοικοκυρά δεν λέγετε! Που έχει περάσει 22 ώρες στην κουζίνα, έχει στολίσει το σπίτι, το δέντρο και πρέπει να μετρά σε γραμμάρια την ζάχαρη, το αλεύρι, την σοκολάτα μήπως και σού «κόψει» η μαρέγκα!
Εδώ τα πράγματα είναι απλά, χρειάζεσαι απλά ένα ωραίο τσουρέκι. Ξέρετε αυτό το Πασχαλινό κομμένο σε φέτες και μουσκεμένο σε ένα μείγμα από μαρμελάδα και λίγο λικέρ. Εμένα το αγαπημένο μου είναι το λικέρ βερίκοκο ή πορτοκάλι. Παγωτό μπόλικο, κρεμώδες και βελούδινο. Διαλέγω πάντα μια κασάτα σισιλιάνα αλλά επειδή μπορεί να μην βρείτε μες στον χειμώνα να είστε σίγουροι ότι όλοι θα είναι ικανοποιημένοι με ένα παγωτό καϊμάκι.
Για το καλό φτιάχνω κι ένα περίεργο κατάλευκο γλυκάκι με ρυζόφυλλα μουσκεμένα στο γάλα που οι Τούρκοι ονομάζουν «γκιουλάτς». Είναι παρηγορητικό για το στομάχι και αρκετά δροσερό.
Α! Ξέχασα να σας πω ότι απαραίτητο συνοδευτικών όλων τούτων των συναρπαστικών εδεσμάτων και γλυκισμάτων ο οίνος αλλά και η καλή μας διάθεση...
