Φτάσαμε στον χώρο της Τεχνόπολης αργά το απόγευμα, ο ήλιος δεν είχε αγγίξει ακόμα τη γραμμή του ορίζοντα. Καλοδεχούμενο το δροσερό prosecco που μας προσέφεραν, τα χρώματα στο ηλιοβασίλεμα πορτοκαλιά, μοβ και πορφυρά, απαλή μουσική, κουβεντούλα πριν το ανέβασμα. Κλειδώσαμε τις τσάντες μας στα lockers, δεν μπορείς να πάρεις μαζί σου τίποτα άλλο εκτός από το τηλέφωνο και το πουλόβερ σου, δεν υπάρχει χώρος.
Ήταν νωρίς την άνοιξη όταν έφτασα για πρώτη φορά στη Μόσχα, φιλοξενούμενη σε ένα προάστιο χωμένο μέσα στο δάσος από το οποίο το κέντρο της πόλης στις καλύτερες συνθήκες μποτιλιαρίσματος απείχε τουλάχιστον 2-3 ώρες. Κρύο τσουχτερό δεν είχε, το αντίθετο η διαύγεια και το καθαρό φως σε έκανε να θες να περάσεις ώρες ατέλειωτες στο κέντρο της πόλης (αφού άλλωστε είχες κάνει και ένα αγώνα δρόμου μέχρι να φτάσεις εκεί). Να χαζέψεις την κόκκινη πλατεία πίνοντας τον καφέ σου στο ιταλικό εστιατόριο του πολυκαταστήματος «Gum», να χαλαρώσεις με τα χρώματα των τρούλων του San Nikola που θύμιζαν ουράνιο τόξο. Εντάξει, σχεδόν πουθενά στην Μόσχα δεν μπορείς να απολαύσεις αληθινό espresso με καϊμάκι χωρίς να είναι καμένος, αλλά τουλάχιστον παρηγορήθηκα από την θέα και το σέρβις.
Μπύρα, ζύθος, κρίθινος οίνος... Ξανθιά, κεχριμπαρένια, καστανή ή μαύρη. Σε ότι χρώμα/τύπο και να τη βρούμε, είναι απολαυστική και προσφέρει διαφορετικές κάθε φορά συγκινήσεις, είτε την πίνουμε κρύα για να μας δροσίσει, είτε σε πιο χλιαρές θερμοκρασίες, ούτως ώστε να νιώσουμε στο έπακρο την περιπλοκότητα της γεύσης και των αρωμάτων της. Αδιαμφισβήτιτό γεγονός είναι ότι αυτό το προσφιλές λαϊκό πότο έχει κερδίσει έδαφος τα τελευταία χρόνια, με τους καταναλωτές να επιλέγουν ολοένα και πιο πολύ ποιοτικές μπύρες, και σ' αυτό έχει συμβάλει τα μέγιστα η παράλληλη άνθιση της μικροζυθοποιίας. Μπορεί η ελληνική μικροζυθοποιία και ζυθοποιία εν γένει, να μην έχει τη μακρά ιστορία που παραδοσιακά έχουν άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπως το Βέλγιο, η Αγγλία, η Γερμανία, η Τσεχία, ωστόσο, έχει επιδείξει σημαντικές επιτυχίες στη βιομηχανία της μπύρας και έχει παράσχει και συνεχίζει να παρέχει ποιοτικές μπύρες, οι οποίες έχουν μία θέση στο πάνθεον της μπύρας/μικροζυθοποιίας.
Κάθε που κάποιος μου ψιθυρίζει για ένα καινούργιο σουβλατζίδικο φυλάω τα ρούχα μου, φτύνω τον κόρφο μου κάνω πίσω σαν δαρμένο σκυλί. Διότι εδώ που τα λέμε τα τελευταία χρόνια έχω φάει τέτοια άκυρα σε σουβλατζίδικα που σαν ιός κατακλύζουν το κλεινόν άστυ που το φοβάμαι λίγο το άθλημα! Τόσο που φτάνω στο σημείο να λέω Γιατρό, Δικηγόρο και σουβλατζή μην συστήσεις γιατί θα εκτεθείς ...
Είναι ένα μοναδικό σε σχήμα και γεύση τυρί, με μεγάλη ιστορία και φυσικά το σήμα κατατεθέν το όνομα του, το οποίο σε παραπέμπει αμέσως στον τόπο παραγωγής του, Μετσοβόνε!
Εικοσιπέντε φορές τούτο το τυράκι περνά από τα χέρια των τεχνητών του Τυροκομείου του Ιδρύματος Βαρόνου Τοσίτσα. Σε αυτό το παραχάιδεμα, ίσως οφείλεται η εξαίρετη ποιότητα και η μοναδική του γεύση! Άλλωστε ο Μετσοβίτης Αποστόλης Μπίσας, που το 1968 ο Ε. Αβέρωφ φρόντισε να στείλει σε φημισμένες σχολές στην Ιταλία, δεν παύει να λέει: «Τα τυριά για να γίνουν καλά θέλουν χαΐδεμα...».
Σάββατο μεσημέρι και περιμένω τέσσερα άτομα για φαγητό. Η διάθεση μου ανάλαφρη ακριβώς όπως και οι πρώτες ημέρες της Άνοιξης. Διαβάζω προσεκτικά τις σημειώσεις μου: πράσινη σαλάτα δροσερή με πανσέδες χρωματιστούς σε τόνους του λευκού ροζ, ντοματίνια μαύρα και κίτρινα παντρεμένα με μπαγιάτικο χωριάτικο ψωμί και ξινοτύρι Μυκόνου.
Ωραία! Αποφασίζω αυτή την φορά να κάνω τις προμήθειες μου από το «Αγροτικόν». Συνήθως πέφτω πάνω του διαδικτυακά, αντικρίζοντας κάτι υπέροχες φωτογραφίες ζουμερών φρούτων και εξωτικών λαχανικών που ανεβάζει στην σελίδα του.
Ομολογουμένως η Φιλοθέη είναι μια περιοχή που πάντα με αγχώνει με τις μονοδρομήσεις της, αλλά μαγικά μέσα σε δέκα λεπτά βρίσκομαι Ρέας 4 και κουβαλώντας την καλύτερη μαγειρική έμπνευση μου, εισβάλλω στο οπωροπωλείο.
Ο κεφτές του Στέφανου, μου είπαν είναι ονομαστός σε ολόκληρη την Κεντρική αγορά. Όλοι οι μερακλήδες μαγαζάτορες αλλά και δικηγόροι, γιατροί, δικαστικοί ξέρουν το μυστικό στέκι κάτω από την οδό Αθηνάς και εκεί γύρω στις 12 – 3 το μεσημέρι «σκάνε μύτη» για να πιουν ένα τσίπουρο και να απολαύουν τα ολοστρόγγυλα σφαιρίδια με αφράτο κιμά. Εγώ πήγα Σάββατο μεσημέρι κάπως αργά οπότε ούτε δικηγόροι υπήρχαν ούτε γιατροί μόνο ένα δυο ζευγαράκια και μερικές ανδροπαρέες.
