Κείμενο: Μυρσίνη Λαμπράκη

ΕΝΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙ ΣΤΗΝ ΜΑΓΕΙΡΙΚΗ

Τραγουδισμένο από τον Όμηρο, από την Σαπφώ και από τον ίδιο τον Ανακρέοντα, το τριαντάφυλλο σίγουρα δικαιούται τον τίτλο του «βασιλιά των καλλωπιστικών λουλουδιών» αλλά και τον τίτλο του βασιλιά των λουλουδιών που χρησιμοποιούνται στην ζαχαροπλαστική και την μαγειρική.

ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ - ΙΣΤΟΡΙΑ

Στην αρχαία Ελλάδα τα ρόδα ήταν το άνθος του Αρποκράτους, του θεού της σιγής. Γι αυτό εθεωρείτο έμβλημα του τηρούμενου μυστικού. Σε κάθε συμπόσιο του οποίου ο σκοπός έπρεπε να κρατηθεί μυστικός, στην οροφή του σπιτιού που ελάμβανε χώρα, κρεμούσαν συμβολικά μια γιρλάντα με ρόδα. Αυτός βέβαια δεν είναι ο μοναδικός μύθος που περιβάλει τα τριαντάφυλλα: μια άλλη εκδοχή θέλει το ρόδο να γεννήθηκε από το νέκταρ που χύθηκε στη γη όταν ο μικρός θεός Πόθος, χορεύοντας σε μια ομήγυρη των θεών του Ολύμπου ανέτρεψε τον κρατήρα που τον περιείχε. Όχι λιγότερος γοητευτικός είναι και ο μύθος που μας διηγείται ο Οβίδιος σύμφωνα με τον οποίο το ρόδο φύτρωσε από το αίμα του Άδωνη. Όλοι αυτοί οι μύθοι βέβαια μπορούν να θεωρηθούν πολύ νεότεροι αν λάβουμε υπόψη μας ότι αρωματισμένο λάδι με τριαντάφυλλα αναφέρετε σε πήλινες πιναλίδες που βρέθηκαν στην Κνωσό!
Oι πολλαπλές χρήσεις του τριαντάφυλλου φαίνεται ότι ήταν πολύ γνωστές επίσης στην αρχαία Αίγυπτο, την Περσία και τη Βαβυλώνα. Πριν ανακαλυφθεί το σαπούνι, οι Αιγύπτιοι έκαναν μπάνιο σε νερό αρωματισμένο με ροδοπέταλα, διότι πίστευαν ότι ένα αρωματισμένο σώμα αποπνέει μια ιδιαίτερη αισθησιακή απόλαυση. Οι Ρωμαίοι, οι οποίοι συνέδεαν το τριαντάφυλλο με την θεά Αφροδίτη, αρωμάτιζαν το νερό και το κρασί τους με τριαντάφυλλα και γιόρταζαν τις νίκες τους σκορπίζοντας ροδοπέταλα στους δρόμους.
Τον 19ο ένατο αιώνα, οι Πέρσες έφτιαχναν κρασί από ροδοπέταλα και έκαναν απόσταξη ροδόνερου σε ευρεία κλίμακα, παρόλα αυτά η ανακάλυψη του ροδόνερου, έχει αποδοθεί στον Πέρση φυσικό του 11ου αιώνα, τον Ιμπν Σίνα, γνωστού ως Αβικέννα στη Δύση, καθώς ήταν στην εποχή του, που το αρωματισμένο νερό χρησιμοποιούνταν ευρύτατα ως αρωματικό ύλη στα πολυτελή Αραβικά πιάτα. Κατά τη διάρκεια της οθωμανικής περιόδου, έγινε ένα από τα αγαπημένα αρτύματα της κουζίνας του παλατιού, όπου χρησιμοποιήθηκε σε πολλά σιροπιαστά γλυκά και πουτίγκες γάλακτος. Καθώς επεκτάθηκε η Οθωμανική Αυτοκρατορία, τα τριαντάφυλλα εισήχθησαν στη Βουλγαρία, όπου η Κοιλάδα των Ρόδων είναι διάσημη για τα τριαντάφυλλα και τα προϊόντα τους.
Οι Ρωμαίοι ήταν οι πρώτοι που καλλιέργησαν τα τριαντάφυλλα σε κλειστά ανθοκήπια και εκείνοι που εισήγαγαν τα αρωματικά πέταλα του φυτού στην μαγειρική και την ζαχαροπλαστική μια και οι αρχαίοι Έλληνες φαίνεται ότι τα χρησιμοποιούσαν κυρίως για τις καλλυντικές τους ιδιότητες. Ο Απίκιος στην αρχή του Ρωμαϊκού γαστρονομικού του «οδηγού» μας παραπέμπει σε μια συνταγή που ονομάζει «τηγανιά με ροδοπέταλα». Τις προτιμήσεις των Ρωμαίων πρέπει να ακολούθησαν οι Βυζαντινοί οι οποίοι και συνήθιζαν να ραντίζουν με ροδόνερα και διάφορα ανθόνερα τα κρεατικά και τα γλυκίσματά τους.

ΔΗΜΩΔΗ ΙΑΤΡΙΚΗ – ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ

Οι καρποί της τριανταφυλλιάς είναι πλούσιοι σε βιταμίνη C και καταναλώνονται ως τσάι κύρια στην Μέση Ανατολή και την Κίνα. Πούλπα (πολτός) από πέταλα χρησιμοποιήθηκαν στο παρελθόν στην επούλωση πληγών, μια και έχουν αντιβακτηριακές ιδιότητες. Το αιθέριο έλαιο τριαντάφυλλου είναι αφροδισιακό, και χρησιμοποιείται σε μασάζ για αρωματοθεραπεία. Το ροδέλαιο περιέχει 300 διαφορετικά χημικά συστατικά. Η παραδοσιακή ινδική ιατρική θεωρεί το άρωμα και το τσάι τριαντάφυλλου ισχυρό τονωτικό του μυαλού.

ΣΥΛΛΟΓΗ – ΑΓΟΡΑ - ΑΠΟΘΗΚΕΥΣΗ

Η καλύτερη εποχή τουλάχιστον στη χώρα μας για να συλλέξετε τριαντάφυλλα με τα οποία θα παρασκευάσετε γλυκό του κουταλιού, αρωματικό ξύδι, ροδόνερο ή μαρμελάδες είναι η άνοιξη και ιδιαίτερα ο Μάιος. Προτιμήστε τα ροζ ημιάγρια τριαντάφυλλα που ρίχνουν εύκολα τα πέταλά τους και φροντίστε πάντοτε να τα συλλέγετε νωρίς το πρωί ώστε να διατηρούν όλη τους την φρεσκάδα και το άρωμα. Πριν τα χρησιμοποιήσετε αφαιρέστε τους το λευκό ή κρεμ μέρος τους που βρίσκετε στην «βάση» των πετάλων. Αν δεν μαζέψετε αρκετή ποσότητα σε μια μόνο μέρα αποθηκεύστε τα πέταλα σε μια νάιλον σακουλίτσα την οποία θα κλείσετε πολύ καλά και φυλάξτε την στο κάτω μέρος του ψυγείου σας. Τα πέταλα διατηρούν με αυτό τον τρόπο, για τουλάχιστον τρεις μέρες το άρωμά τους.

ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ

Υπάρχουν πολλά είδη τα υβρίδια που έχουν βρώσιμα πέταλα και από τα οποία μπορεί να παραχθεί το ροδόνερο. Το πιο κοινά είδη που χρησιμοποιούνται στη μαγειρική στη Μέση Ανατολή είναι το centifolia Rosa (τριαντάφυλλο λάχανο), Rosa damascena (τριαντάφυλλο της Δαμασκού) και Rosa moschata (αρωματικό τριαντάφυλλο). Όταν αναφερόμαστε σε τριαντάφυλλα στην αρχαία Ελληνική και Ρωμαϊκή περίοδο πρέπει να κατανοήσομε ότι μιλάμε για το άγριο και αρωματικό φυτό (Rosacarina) και όχι στις 2.000 ποικιλίες που σήμερα έχουν καλλιεργηθεί ανά τον κόσμο. Η τριανταφυλλιά καλλιεργείται εύκολα ιδιαίτερα στα εύκρατα κλίματα με μοσχεύματα και σε μαλακά και πλούσια εδάφη.

ΜΑΓΕΙΡΙΚΗ

Ονομαστά για τα γευστικά και αρωματικά πέταλά τους είναι τα ρόδα της Δαμασκού από τα οποία παρασκευάζετε άριστης ποιότητας ροδόνερο, γλυκά ποτά (σερμπέτια), παγωτά, αρτοσκευάσματα με φίνα γεύση και ευωδία. Τα βαθυκόκκινα συνήθως πέταλα αυτής της ποικιλίας τρώγονται ακόμα και ωμά ή ελαφρά βρασμένα μαζί με ρύζι. τα μαγιάτικα αρωματικά τριαντάφυλλα χρησιμοποιούνται γα την Παρασκευή γλυκού του κουταλιού και μαρμελάδας. Τα αποξηραμένα άνθη χρησιμοποιούνται για την παρασκευή αρωματικού τσαγιού ή μελιού.

Τα πράσινα φύλλα της αλλά και τα άνθη αποξηραμένα χρησιμοποιούνται ως καρύκευμα «Μπαχαράτ» δίνοντας στα φαγητά με κρέας εντελώς ξεχωριστή γεύση. Στην Ελλάδα από τα δροσερά και αρωματικά ροδοπέταλα της Μαγιάτικης τριανταφυλλιάς φτιάχνουν το γλυκό του κουταλιού «ροδοζάχαρη» το οποίο μόλις πριν από μερικά χρόνια πρόσφεραν στους επισκέπτες στα μοναστήρια και στα περισσότερα αρχοντόσπιτα στην Πελοπόννησο, τα Δωδεκάνησα,τις Κυκλάδες και στην Κρήτη. Με τα ροδοπέταλα έφτιαχναν το «ροδόξιδο» το οποίο χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα για να αρωματίσει τις σαλάτες.

ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΣΥΝΤΑΓΕΣ

ΓΛΥΚΟ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ

CHEESECAKE ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ

ΚΕΙΚ ΣΟΚΟΛΑΤΑ ΜΕ ΚΑΡΔΑΜΟ ΚΑΙ ΓΛΑΣΟ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ

ΚΕΙΚ ΜΕ ΛΟΥΚΟΥΜΙΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ

ΡΟΛΑΚΙΑ ΜΕ ΛΟΥΚΟΥΜΙ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ

Μπύρα, ζύθος, κρίθινος οίνος... Ξανθιά, κεχριμπαρένια, καστανή ή μαύρη. Σε ότι χρώμα/τύπο και να τη βρούμε, είναι απολαυστική και προσφέρει διαφορετικές κάθε φορά συγκινήσεις, είτε την πίνουμε κρύα για να μας δροσίσει, είτε σε πιο χλιαρές θερμοκρασίες, ούτως ώστε να νιώσουμε στο έπακρο την περιπλοκότητα της γεύσης και των αρωμάτων της. Αδιαμφισβήτιτό γεγονός είναι ότι αυτό το προσφιλές λαϊκό πότο έχει κερδίσει έδαφος τα τελευταία χρόνια, με τους καταναλωτές να επιλέγουν ολοένα και πιο πολύ ποιοτικές μπύρες, και σ' αυτό έχει συμβάλει τα μέγιστα η παράλληλη άνθιση της μικροζυθοποιίας. Μπορεί η ελληνική μικροζυθοποιία και ζυθοποιία εν γένει, να μην έχει τη μακρά ιστορία που παραδοσιακά έχουν άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπως το Βέλγιο, η Αγγλία, η Γερμανία, η Τσεχία, ωστόσο, έχει επιδείξει σημαντικές επιτυχίες στη βιομηχανία της μπύρας και έχει παράσχει και συνεχίζει να παρέχει ποιοτικές μπύρες, οι οποίες έχουν μία θέση στο πάνθεον της μπύρας/μικροζυθοποιίας.

Κείμενο: Μυρσίνη Λαμπράκη

ΛΕΥΚΟ ΑΘΩΟ ΚΑΙ ΘΕΪΚΑ ΝΟΣΤΙΜΟ

Το ρυζόγαλο είναι ένα αγαπημένο, γλυκό σύμβολο της πιο αθώας, μαλακτικής, θρεπτικής και συνάμα θεϊκά νόστιμης τροφής. Στην πραγματικότητα δεν είναι παρά ένα λιτό γλύκισμα όπου απλά συνυπάρχουν αρμονικά τρία απλά «λευκά» υλικά: το ρύζι, το νισεστέ ή το ρυζάλευρο και το γάλα! Είναι ένα εδεσμα που απολαμβάνουν οι άνθρωποι εδώ και αιώνες σε διάφορους πολιτισμούς. Έχει τις ρίζες του στους διάφορους χυλούς με σπόρους που εμφανίζονται στη Μέση Ανατολή. Οι πρώτες αναφορές για το ρυζόγαλο γίνονται σε ιατρικά κείμενα της εποχής και όχι σε βιβλία μαγειρικής ολα μάλιστα σχετίζονται με την εύκολη πέψη και τις παθήσεις του στομάχου. Στην Αμερική του 19ου αιώνα, μια πουτίγκα αραρούτης και ταπιόκας «συνταγογραφούνταν» για τον ίδιο λόγο.

Η ιστορία του ρυζιού είναι μια μακρά και περίπλοκη ιστορία. Ιστορικοί της τροφής συμφωνούν ότι το ρύζι ήρθε στην Ευρώπη μέσω της Ινδίας. Αρχικά, το ρύζι δεν χρησιμοποιούνταν σίγουρα σαν συστατικό στο μαγείρεμα. Εκτιμούταν κυρίως για τις θεραπευτικές του ιδιότητες και ήταν γνωστό σαν πηκτική ουσία.
Σήμερα συναντάται σε δεκάδες παραλλαγές σε ολόκληρη τη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή όπου άλλοτε αρωματίζεται με το άρωμα του λεμονιού, άλλοτε με την επιθετική ευωδιά της μαστίχας ή το ιδιότροπο άρωμα του σαφράν. Πολλές φορές δεν του προσθέτουν κανένα «φυσικό» πηκτικό όπως νισεστέ και κορνφλάουρ αλλά αφήνουν το ρύζι να «μελώσει» γλυκά μέσα στο πηχτό γεμάτο λιπαρά γάλα.

ΜΙΑ ΣΥΝΤΟΜΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΙΟ ΑΓΑΠΗΤΗ «ΚΡΕΜΑ» ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Στον Καναδά και τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι περισσότερες συνταγές προέρχονται από ευρωπαίους μετανάστες. Το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα έγιναν γνωστές και συνταγές από την Ασία, την Μέση Ανατολή και την Λατινική Αμερική.
Στην Νέα Αγγλία, μια δημοφιλής συνταγή είναι η πιο απλή του μορφή με μακρύκοκκο ρύζι, γάλα, ζάχαρη. Στο Βέρμοντ περιχύνετε με σιρόπι σφενδάμου. Μπορεί να συνδυαστεί με μοσχοκάρυδο, κανέλα και σταφίδες. Η κρέμα αυτή συνήθως βράζεται σε μπεν μαρι και στη συνέχεια ολοκληρώνεται στο φούρνο.
Στις Σκανδιναβικές Χώρες, το ρυζόγαλο είναι συνηθισμένο βραδινό γεύμα ή πρωινό. Σερβίρεται ζεστό πασπαλισμένο με κανέλα, ζάχαρη και μια μικρή ποσότητα αγελαδινού βουτύρου, με γάλα ή χυμό φρούτων. Στις χώρες αυτές το ρυζόγαλο είναι μέρος της χριστουγεννιάτικης παράδοσης. Στην Φινλανδία τρώγεται κυρίως με μια σάλτσα φτιαγμένη από αποξηραμένα δαμάσκηνα ή φρούτα του δάσους. Μέρος της χριστουγεννιάτικης παράδοσης είναι να βάζουν στο ρυζόγαλο ένα ολόκληρο αμύγδαλο. Στην Σουηδία και Φινλανδία, η κοινή πεποίθηση είναι ότι όποιος φάει το αμύγδαλο θα έχει τύχη την νέα χρονιά.

ΤΟ ΡΥΖΟΓΑΛΟ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Μέση Ανατολή
Firni, ένα γλυκό γαλακτώδες επιδόρπιο, που τρώγεται κρύο, γίνεται είτε με άμυλο καλαμποκιού ή ρυζάλευρο ή μερικές φορές και με τα δύο και συνήθως αρωματίζεται με ροδόνερο ή / και τριμμένο κάρδαμο και το πασπαλίζουν με ψιλοκομμένα ή αλεσμένα αμύγδαλα ή φιστίκια. Η ιστορία του firni φαίνεται να έχει τις ρίζες της στην αρχαία Περσία ή τη Μέση Ανατολή, και εμφανίστηκε στην Ινδία από τoυς Μογγόλους.
Shola, το όνομα που δόθηκε σε μια σειρά από εδέσματα σε όλη τη Μέση Ανατολή, το Ιράν, Ιράκ το Αφγανιστάν και στα οποία το μικρόκοκκο ρύζι μαγειρευόταν μέχρι να μαλακώσει και να δέσει, μαζί με υλικά που ποίκιλαν ανάλογα με το αν το Shola ήταν αλμυρό ή γλυκό.
Έφτασε στην Περσία πάλι από τους Μογγόλους τον 13ο αιώνα. Το shola-e-Zard είναι ένα γλυκό με ρύζι αρωματισμένο με σαφράν και ροδόνερο (ή πορτοκαλόνερο) και έχει θρησκευτική σημασία αφού φτιαχνόταν την 10η ημέρα ή Muharram (Ο μουσουλμανικός μήνας του πένθους). Φτιαχνόταν επίσης και ως nazr, το οποίο είναι ένα έθιμο στο Ιράν και το Αφγανιστάν, της ημέρας των ευχαριστιών ή σαν δέηση. Το Shola μαγειρευόταν και στη συνέχεια μοιραζόταν στους φτωχούς και στους γείτονες και συγγενείς.
Ασία
Kheer είναι το ινδικό όνομα για τις γλυκές πουτίγκες γάλακτος που γίνονται συνήθως με ρύζι, αν και μπορεί επίσης να γίνει με λεπτά noodles που ονομάζονται seviyan ή σιμιγδάλι, καρότα ή φασκόμηλο. Μερικές φορές ονομάζεται sheer, που σημαίνει γάλα στα περσικά. Κατά πάσα πιθανότητα προέρχεται από την Περσία, όπου φτιάχνουνένα παρόμοιο επιδόρπιο που είναι γνωστό ως sheerbirinj (ρυζόγαλο). Υπάρχουν πολλές παραλλαγές στις αρωματικές που περιέχει και περιλαμβάνει σταφίδες, κάρδαμο, κανέλα, αμύγδαλο, φιστίκι, σαφράν, ροδόνερο, κ.α. Για ειδικές περιστάσεις είναι σύνηθες να διακοσμούν το παγωμένο Kheer με βρώσιμα φύλλα από ασήμι ή χρυσό. Η περσική εκδοχή, το sheerbirinj, σύμφωνα με τα ιερά βιβλία, ήταν αρχικά η τροφή των αγγέλων, που φτιάχτηκε πρώτη φορά στον παράδεισο, όταν ο Προφήτης Μωάμεθ ανέβηκε στον 7ο ουρανό για να συναντήσει τον Θεό και του σέρβιραν αυτό το πιάτο.
Το Kheer, είναι ένα γλυκό με βάση το ρύζι. Όταν παρασκευάζεται ως τελετουργική τροφή «pucca», το ρύζι πρώτα τηγανίζεται ελαφρά σε γκι πριν το βράσει με ζαχαρωμένο γάλα μέχρι αυτό να πήξει. Ένα άλλο πιο ρευστό γλυκό είναι το payasam, και τα δύο είναι δημοφιλή επιδόρπια, τόσο στο καθημερινό τραπέζι όσο και σε εορταστικές εκδηλώσεις. Η λέξη Kheer στα Χίντι προέρχεται από τη σανσκριτική λέξη ksheer, που σημαίνει γάλα, και kshirika για κάθε πιάτο που παρασκευάζονται με γάλα.
Το κινέζικο ρυζόγαλο, ονομάστηκε «πουτίγκα με οκτώ πετράδια», επειδή φτιάχνεται με οκτώ διαφορετικά είδη φρούτων διατηρημένα σε μέλι. Το οκτώ, σύμφωνα με τον Κομφούκιο, είναι ο αριθμός της τελειότητας. Τα φρούτα τοποθετούνται στο κάτω μέρος του σκεύους και περιχύνονται με το παχύρευστο ρυζόγαλο. Η πουτίγκα στη συνέχεια βράζει στον ατμό για αρκετές ώρες έτσι ώστε το ρύζι να σπάσει και να ομογενοποιηθούν όλα τα υλικά.
Ευρώπη
Το ρυζόγαλο είναι ο απόγονος παλαιών χυλών με ρύζι, που χρονολογούνται από την εποχή των Ρωμαίων, που χρησιμοποιούνταν μόνο ως φάρμακο για να καταπραΰνουν στομαχικές διαταραχές. Υπάρχουν μεσαιωνικές συνταγές για χυλούς με ρυζιού, που το ρύζι βραζόταν μέχρι να μαλακώσει και στη συνέχεια αναμιγνυόταν με γάλα αμυγδάλου ή αγελαδινό, ή και τα δύο και ζαχαρούχο γάλα. Το ρύζι ήταν ένα ακριβό εισαγόμενο προϊόν, και τα εδέσματα που παρασκευάζονταν με αυτό θεωρούνται πολυτελή και ήταν μόνο για τους πλούσιους.
Συνταγές για ρυζόγαλο στο φούρνο άρχισαν να εμφανίζονται στις αρχές του 17ου αιώνα. Συνήθως ήταν περίπλοκες. Το μοσχοκάρυδο διατηρήθηκε και στις σύγχρονες συνταγές. Τώρα πια δεν συνηθίζετε να προσθέτουμε αυγά ή λίπος, και το ρυζόγαλο έχει την τάση να απλοποιείται και να γίνεται μια απλή βρεφική τροφή. Παρόλα αυτά, έχει τους οπαδούς του.
Οι Βόρειοι Ιταλοί υπερηφανεύονται ότι έχουν το μονοπώλιο στην κατανάλωση ρυζιού, αλλά στην πραγματικότητα το ρύζι εισήλθε για πρώτη φορά στην Ευρώπη ως τρόφιμο μέσω της Αραβοκρατούμενης Ισπανίας και Σικελίας. Οι Ρωμαίοι ήξεραν το ρύζι μόνο ως ένα εξαιρετικά ακριβό αγαθό που εισάγονταν σε μικρές ποσότητες από την Ινδία για ιατρικούς σκοπούς.

ΤΟ ΡΥΖΟΓΑΛΟ ΣΤΙΣ ΙΣΠΑΝΟΦΩΝΕΣ ΧΩΡΕΣ

Arroz con leche είναι η ισπανική εκδοχή του ρυζόγαλου, αλλά αυτό το πιάτο θεωρείται ότι έχει μαυριτανικές καταβολές. Στην ουσία είναι τόσο διαδεδομένο που υπάρχουν πάρα πολλές παραλλαγές του arroz con leche. Μια από τις πιο γνωστές λέγετε arroz emperat riz και διαφέρει από την κλασική γιατί περιέχει κρόκους αυγών. Σε μερικές χώρες, ζάχαρη πασπαλίζετε πάνω στην κρέμα, και μετά καίγεται ώστε να καραμελώσει και να δώσει στο γλυκό μια τραγανή κρούστα. Αυτό γίνεται συνήθως στην Πορτογαλία. Στην Κολομβία σαν επιπλέον υλικό χρησιμοποιείται η εξωτική τριμμένη καρύδα. Στο Περού φτιάχνετε με γαρίφαλο το οποίο δίνει στο γλυκό ένα μοναδικό άρωμα και γεύση. To Arroz con leche μπορεί να σερβιριστεί ζεστό ή κρύο, ωστόσο αν το παραγγείλετε σε κάποιο εστιατόριο της Ισπανίας θα σας το σερβίρουν ζεστό, πασπαλισμένο με σταφίδες και κανέλα.

ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΣΥΝΤΑΓΕΣ

ΠΕΡΣΙΚΟ ΡΥΖΟΓΑΛΟ ΜΕ ΦΙΣΤΙΚΙ ΚΑΙ ΧΟΥΡΜΑΔΕΣ

ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΚΟ ΡΥΖΟΓΑΛΟ ΜΕ ΖΑΧΑΡΟΥΧΟ ΓΑΛΑ

ΡΥΖΟΓΑΛΟ ΜΕ ΓΛΥΚΟ ΚΥΔΩΝΙ

ΡΥΖΟΓΑΛΟ ΦΟΥΡΝΟΥ ΜΕ ΚΡΟΥΣΤΑ

ΣΟΚΟΛΑΤΕΝΙΟ ΡΥΖΟΓΑΛΟ

Τα μπισκότα palmier είναι γνωστά και ως μπισκότα μπανανόφυλλο (palm leaf cookies), αυτιά του ελέφαντα (elephant ear cookies), γαλλικές καρδιές (french hearts), σόλες παπουτσιών (shoe-soles) ή γυαλάκια (glasses).
Palmier είναι η γαλλική λέξη για το φοινικόδεντρο, και τα μπισκότα πήραν το όνομά τους από την ομοιότητά τους με το φύλλο του φοινικόδεντρου. Είναι τραγανά και αφράτα, και συνήθως έχουν γεύση βουτύρου και καραμελωμένης ζάχαρης. Μπορεί όμως να είναι και αλμυρά. Αν και δεν έχει αποδειχθεί ποιος ανακάλυψε τη συνταγή των Palmier, πολλοί πιστεύουν ότι φτιάχτηκαν στις αρχές του 20ου αιώνα στη Γαλλία, εξού και η γαλλική τους ονομασία.

Υιοθετώντας τη μέθοδο που χρησιμοποιούσαν οι μάγειρες της Μέσης Ανατολής, που περιλαμβάνει πολλά στρώματα λεπτής ζύμης που ονομάζονται φύλλα, η Γαλλική κουζίνα έφτιαξε μια ζύμη τη σφολιάτα, όπως αυτή των κρουασάν. Η διαφορά της σφολιάτας που χρησιμοποιείται για τα Palmiers είναι ότι γίνεται χωρίς μαγιά. Είναι ιδανικά για να συνοδεύσουν το τσάι, τον καφέ, αλλά ποτά ή αναψυκτικά στην αλμυρή τους εκδοχή.

Για να φτιάξετε palmier σοκολάτα ακολουθήσετε τα παρακάτω βήματα.

1. Γεμίζετε μια κατσαρόλα με νερό κατά τα 2/3 της. Εφαρμόζετε στο χείλος της ένα μπολ ίδιας διαμέτρου και ρίχνετε μέσα τα δύο είδη σοκολάτας, το βούτυρο και το κακάο. Τοποθετείτε την κατσαρόλα σε μέτρια θερμοκρασία και αφήνετε το νερό να βράσει. Λιώνετε τη σοκολάτα με το βούτυρο, ανακατεύοντας με μια ξύλινη κουτάλα. Μόλις η σοκολάτα και το βούτυρο λιώσουν και ομογενοποιηθούν, αποσύρετε το μπολ και αφήνετε λίγο να κρυώσει.

2. Τοποθετείτε το ένα φύλλο σφολιάτας σε μια καλά αλευρωμένη επιφάνεια και το ανοίγετε με τον πλάστη σε ένα ορθογώνιο περίπου 30 x 35 εκατοστά και πάχους ½ εκατοστού. Απλώνετε στην επιφάνειά του την μισή ποσότητα λιωμένης σοκολάτας.

3. Ξεκινώντας από την μια πλευρά με το μεγαλύτερο μήκος τυλίγετε τη σφολιάτα σε σφιχτό ρολό μέχρι τη μέση. Συνεχίζετε με την απένταντι πλευρά και τυλίγετε σε σφιχτό ρολό μέχρι τη μέση. Σε αυτό το σημείο τα δύο ρολά θα ενωθούν. Ανασηκώνετε λίγο τα ρολά και με την βοήθεια ενός πινέλου αλείφετε τα ρολά στο σημείο που ενώνονται με το χτυπημένο αυγό ώστε να κολλήσουν.

4. Μεταφέρετε το διπλό ρολό προσεκτικά σε ένα ορθογώνιο ταψί που έχετε στρώσει με αντικολλητικό χαρτί. Ακολουθώντας την ίδια διαδικασία φτιάχνετε και το άλλο φύλλο σφολιάτας. Τοποθετείτε το ταψί με τα ρολά στο ψυγείο για τουλάχιστον 30 λεπτά να παγώσουν και να σκληρύνουν.

5. Βγάζετε τα ρολά από το ψυγείο και, χρησιμοποιώντας ένα πολύ κοφτερό μαχαίρι, τα κόβετε σε κομμάτια πάχους 1 εκατοστού. Αραδιάζετε το κομμένα ρολά σε ένα τα ψί στρωμένο με αντικολλητικό χαρτί, με την κομμένη πλευρά προς τα πάνω, και τα αλείφετε με το χτυπημένο αυγό.

6. Ψήνετε σε προθερμασμένο φούρνο, στους 180 βαθμούς για 10-15 λεπτά μέχρι να φουσκώνουν, και να γίνουν τραγανά. Βγάζετε τα παλμιέρ από το φούρνο και τα αφήνετε να σταθούν για 5 λεπτά. Στη συνέχεια τα μεταφέρετε σε μια σχάρα να κρυώσουν τελείως.

Δείτε αναλυτικά τη συνταγή εδώ